چند وقت پیش یکی توی اینترنت این نقل قول رو از زبان سازنده شرکت Dell اورده بود:
سعی کن که هیچ وقت باهوش ترین آدم توی اتاق نباشی، اما اگر هستی، من پیشنهاد میکنم آدم باهوش تر دیگه رو به اتاق دعوت کنی ... یا ی اتاق دیگه پیدا کنی.
در لحظه اول که این متن رو خوندم واسه طرف کامنت گذاشتم که:
آدم باسواد و باهوش هیچوقت فکر نمیکنه که از همه باهوش تره - هوش جنبه های مختلفی داره ...
حرف من منطقیه، مگه نه؟
ولی چند وقت پیش ی مطلب با موضوع "چرا خنگ ترین بودن توی اتاقی که هستی، هوشمندانه ترین کاریه که میتونی انجام بدی" رو میخوندم، تازه معنی اون جمله رو فهمیدم. ( پیشنهاد میکنم کل اون مطلب رو بخونید )
آقای Dell منظورش این نبود که از نظر دیگران استفاده نکنی و بقیه رو آدم حساب نکنی اگر احساس میکنی که سطح سوادشون از تو کمتره ( چیزی که من فکر میکردم ).
آقای دل توی 27 سالگی رئیس یکی از بزرگترین شرکت های دنیا بوده! چه شرکتی؟ شرکت کامپیوتری Dell! شرکت خودش
متن کامل چیزی که آقای Dell گفته این بوده:
try never to be the smartest person in the room. And if you are, I suggest you invite smarter people…or find a different room. In professional circles it’s called "networking". In organizations it’s called "team building". And in life it’s called "family", "friends", and "community". We are all gifts to each other, and my own growth as a leader has shown me again and again that the most rewarding experiences come from my relationships.
-- Michael Dell, 2003
که فارسیش میشه:
سعی کن که هیچ وقت باهوش ترین آدم توی اتاق نباشی، اما اگر هستی، من پیشنهاد میکنم آدم باهوش تر دیگه رو به اتاق دعوت کنی ... یا ی اتاق دیگه پیدا کنی.
توی کار بهش میگن "شبکه سازی"، توی سازمان بهش میگن "تیم سازی"، و توی زندگی بهش میگن "خانوده"، "دوست" و "جامعه".
همه ما برای همدیگه مثل هدیه میمونیم، پیشرفت من به عنوان یک رهبر به خودم نشون داده که با ارزش ترین تجربه هام رو از طریق ارتباط با آدما بدست آوردم.
اون جمله توی اون فضا کلا با چیزی که من ازش فهمیده بودم متفاوته!
اتفاقا من از کسی هم که توی مسابقات عکاسی شرکت میکرد شنیده بودم که میگفت:
عنوان و فضایی که واسه عکست انتخاب میکنی خیلی مهم تر از کیفیت و قشنگی عکسی که میگیری، هست. من بار ها شده عکسی دیدم توی مسابقات که کیفیت عالی داره ولی از عکسی که کیفیت متوسط داره ولی عنوان قشنگی داره رتبه کمتری اورده.
فکر میکنم بتونم با همین فرمون بتونم به درس هم ربطش بدم ?
فضای آموزشی توی دانشگاه و مدرسه خیلی عجیبه.
تو این فضا، افراد دنبال اینن که چطور فرمولی رو حفظ کنن تا باهاش دو تا تست بیشتر بزنن، یا فلان الگو از سوالات رو حل کنن. فرمول ها رو حفظ میکنن تا درس رو پاس کنن.
نتیجه؟ بعد از مدت کوتاهی همه اش رو فراموش میکنن، و وقتی ازشون میپرسی به چه دردت خورد یا چه چیزی ازش یادت موند، میگن: هیچ!
پشت هر فرمول/روش/علم، فلسفه است، داستان هست، اگر فلسفه یا داستان هرچیزی رو ازش جدا کنی، اون چیز بی معنی میشه و ارزش خودشو از دست میده.
پایه و اساس علم مهندسی، مدل کردن ( شبیه سازی ) مسئله و اوردن اون به صورت یک معادله به دنیای ریاضیات و فرمول هست. بعد ساده سازی و حل کردن اون عبارت. تازه این آخر ماجرا نیست! تجزیه و تحلیل عبارت نهایی و تعمیم دادنش به دنیای واقعی هم هنر مهندسه!
کامپیوتر میتونه فرمول ها رو واست ساده کنه و سریع همه چی رو محاسبه کنه، ولی نتیجه گیری یا مدل کردن رو متاسفانه نمیتونه.
اما ما روی چی تمرکز داریم؟ از کل این فرآیند، ما فقط بلدیم که چطور معادله حل کنیم.
پیشنهاد من اگر وارد دانشگاه شدید:
کتابای ترجمه شده ی علمی رو استفاده نکنید معمولا واسه 40 سال قبله - کتابای بروز زبان اصلی رو سعی کنید مطالعه کنید
