هفته سوم بهمن از نظر تعطیلات شبیه بازی هوپ بود. شنبه هوپ، یکشنبه کاری، دوشنبه هوپ، سه شنبه کاری، چهارشنبه هوپ ،پنجشنبه کاری و جمعه مجددا هوپ. خسته شدیم دیگر. از بی برنامگی سردرگمی سو مدیریت خسته شدیم. کسی هم نیست پاسخ دهد بالاخره برنامه چیست؟ برنامه حاکمیت برای رفع قطعی برق و کمبود گاز و کسری انرژی چیست؟ راه حلشان برای نابودی صندوق های بیمه ،آلودگی هوا، بحران مشروعیت و فقر و کاهش جمعیت چیست؟ منظورمان برنامه نه آن طرح های کذایی است که به جای نزدیک شدن بهش دائما ازش دور شویم. برنامه چهارم توسعه مثال خوبی برای این گفته بود.برنامه ای که در زمان طرح ریزی آن بسیار به اهدافش نزدیک تر بودیم تا زمان پایان آن. تا افق ایران 1404 سی روز بشتر فاصله نداریم و آنقدر هوا آلوده و تاریک است که چیزی ازش نمیبینم.
پیشنهادم به دولت (هر که باشد) در 4 بند خلاصه میشود:
1- تبین وضع موجود: اگر دولت چهاردهم در همان مرداد و شهریور 1403 و بعد از روی کار آمدن تصویر بهتری از وضعیت موجود و بحران های پیش رو میداد. و برای مردم بدون تعارف و ملاحظه از مشکلات و راه حل های پیشنهادی سخن میگفت. بنظرم خیلی تصویر واقع بینانه تری از آینده پیش روی ما بود. ملاحظه و عدم بیان حقایق بار همه کاستی های قبلی را هم روی دوش دولت می اندازد.
2- اولیت بندی و اجرا: ریشه هر تصیم درستی داشتن آمار و اطلاعات دقیق و کامل است. در قضیه کسری برق دولت باید آمار دقیق داشته باشد چقدر از برق در شبکه تلف شده،؟چقدر بخاطر کسری گاز کم آمده،؟ نیروگاه های برق آبی وضعشان چطور است؟ چقدر برق دزدی یا قاچاق برق برای تولید رمز ارز مصرف میشود؟ قطعا اولیت بندی با کمک اطلاعات میسر است دولت باید اولا بفهمد نشتی ها کجاست دوما باید نشتی های بزرگ را ببندد. از جانب هر کس و هر کجا که میخواهد باشد.
3- هرس درخت بودجه و هزینه کرد: دولت باید مانند یک باغبان وسواسی با دقت و ارجاع به عملکرد بودجه بندی کند و حداکثر کاهش از نهادهای بدون عملکرد را اجرا کند. تنها در شرایطی میتوان امیدوار به تغییر بود که نهادهای مختلف بدانند اگر مفید فایده باشند بقا پیدا میکنند. هر کسی یا نهادی اگر بداند بودجه اش در هر شرایطی تامین است و ربطی به عملکردش ندارد، قطعا عملکردش ضعیف خواهد شد.
4- تعامل جهت افزایش درآمد: دولت باید منابع درآمدی را به غیر از روش صلبی از تعامل و ایجاد فرصت خارجی به دستآورد. راه توسعه جز ارتباط و اتصال به شبکه جهانی تجارت نیست و دولت باید از هر فرصتی برای رفع موانع و گره گشایی غافل نشود. گیریم یک اقلیت خوششان نیایید یا از این انزوا بهره ببرند طبیعی است مخالفت خواهند کرد ولی دولت رای مردمی آورده تا با خواسته اکثریت پیش برود نه حکم اقلیت. هیچ قدرت و نیرو شخصی بالاتر از خواسته عمومی نیست.
