دنيايي كه هر روز در آن زندگي ميكنيم آنقدرها ساده نيست كه به نظر ميرسد. علم امروز ميگويد آنچه ما ميبينيم فقط بخش بسيار كوچكي از كل جهان است. تمام ستاره ها كهكشان ها، سياره ها و حتي بدن ما فقط حدود پنج درصد از جهان را تشكيل ميدهند. بقيه جهان از چيزهايي ساخته شده كه هنوز به درستي نميشناسيم. حدود بيست و هفت درصد آن چيزي است به نام ماده تاريك كه ديده نميشود اما اثر آن از طريق گرانش قابل تشخيص است و باعث ميشود كهكشان ها در كنار هم باقي بمانند. حدود شصت و هشت درصد ديگر هم انرژي تاريك است نيرويي ناشناخته كه باعث ميشود جهان هر لحظه سريع تر در حال بزرگ شدن باشد. به زبان ساده ما در ميان دريايي از ناشناخته ها زندگي ميكنيم و هنوز فقط بخش كوچكي از آن را شناخته ايم.
زمان هم آن طور كه در زندگي روزمره حس ميكنيم يك خط مستقيم و ثابت نيست. طبق نظريه نسبيت اينشتين زمان و فضا به هم وصل هستند و چيزي به نام فضا زمان را تشكيل ميدهند. سرعت و گرانش ميتوانند روي گذر زمان اثر بگذارند. براي مثال ساعت هايي كه در ماهواره هاي GPS كار ميكنند اگر اثر نسبيت در آنها در نظر گرفته نشود بعد از مدتي دچار خطا ميشوند. يعني حتي در زندگي روزمره ما هم اثر قوانين عجيب جهان ديده ميشود.
وقتي شب به آسمان نگاه ميكنيم در واقع داريم به گذشته نگاه ميكنيم. نور با سرعت بسيار زياد حركت ميكند اما فاصله ستاره ها آنقدر زياد است كه نور آنها ممكن است سال ها يا حتي ميليون ها سال در راه باشد. مثلا نزديك ترين ستاره به زمين بعد از خورشيد حدود چهار سال نوري از ما فاصله دارد. يعني نوري كه الان از آن ميبينيم چهار سال پيش از آن خارج شده است.
در دنياي بسيار ريز اتم ها و ذرات هم جهان رفتار عجيبي دارد. در فيزيك كوانتومي ذرات ميتوانند همزمان چند حالت مختلف داشته باشند و فقط وقتي اندازه گيري ميشوند يكي از آن حالت ها مشخص ميشود. اين يعني در عميق ترين لايه هاي جهان همه چيز آنقدر قطعي و ساده نيست و واقعيت بيشتر شبيه مجموعه اي از احتمال هاست.
از طرف ديگر ما جدا از اين جهان نيستيم. عناصري كه بدن ما را ساخته اند مثل كربن، آهن و كلسيم در دل ستاره هاي بسيار بزرگ به وجود آمده اند. وقتي آن ستاره ها در انفجارهاي عظيم از بين رفتند اين مواد در فضا پخش شدند و بعد از ميلياردها سال بخشي از آنها در سياره اي مثل زمين جمع شد و در نهايت بدن ما را ساخت. به همين دليل دانشمندان ميگويند ما در واقع از غبار ستاره ها ساخته شده ايم.
حالا اگر كمي از اين فاصله بزرگ به زندگي خود نگاه كنيم شايد ديد ما عوض شود. ما اغلب درگير نگراني هاي كوچك ميشويم از يك حرف ناراحت ميشويم، از يك اتفاق عصباني ميشويم يا آنقدر درگير خواسته ها و رقابت ها ميشويم كه آرامش خود را از دست ميدهيم.اما در مقياس جهان زمين فقط يك سياره كوچك در يك كهكشان معمولي است و آن كهكشان هم فقط يكي از صدها ميليارد كهكشان در جهان است. در چنين مقياسي خيلي از دغدغه هاي روزانه ما آنقدر كوچك هستند كه شايد ارزش اين همه استرس و فشار را نداشته باشند.
اين به معناي بي ارزش بودن زندگي نيست. برعكس يادآوري ميكند كه زندگي كوتاه و ارزشمند است. ما مجموعه اي از اتم هايي هستيم كه بعد از ميلياردها سال تحول جهان به شكلي رسيده اند كه ميتوانند فكر كنند و درباره جهان سوال بپرسند. شايد بهتر باشد زندگي را كمي ساده تر بگيريم بيشتر از لحظه ها لذت ببريم مهربان تر باشيم و بدانيم بسياري از نگراني هايي كه امروز ذهن ما را مشغول كرده در برابر عظمت جهان آنقدر كوچك است كه نبايد اجازه دهيم آرامش ما را از بين ببرد.
