اول از همه مایلم و لازم میدونم که بگم ، هیچ چیز در من ، لااقل برای من ، عادی نشده ...
احساسات تلخ و ناراحت کننده ی که این روزها در حال تجربه اون هستم ، بیش از اندازه اندوهگین است . . .
و البته من از نوشتن همراه با غُر زدن هم بیزارم.
فکر میکنم بقدر کافی انرژی منفی در این اتمسفر هست که دیگه دلیلی نباشه برای اینکه من هم چیزی به اون اضافه کنم.
من عاشق نوشتن هستم همراه با گوش دادن به موسیقی بی کلام ...
معمولا اینطوری ام که وقتی شروع به نوشتن میکنم ، یک پلی لیست از اسپاتیفای رو پخش میکنم و در عمق موسیقی بی کلام غوطه ور میشوم و بعد در اعماق درون خودم ، به انتظار واژه ها می نشینم .
اصولا در این حد زیاد که تا اینجا نوشته را خوندین ، حاشیه نویسی نمیکنم .
اما شاید اینجا حس تازه وارد بودن رو دارم . شاید چون همه چیز غیر عادی پیش میره
نمیدونم ... شاید اینطوری ام که انگار خودم رو کمی توضیح بدم ... و حتی چند شاید دیگه شاید ...
داشتم میگفتم ، بله ، موسیقی و لینک موسیقی که هنگام نوشتن ، گوش میکنم رو در نوشته هام میگذارم .اما از آنجایی که اسپاتیفای در دسترس نیست ، به لطف ذره بین ، این موجود جستجو گر عجیب و الخلقه ( که انصافاٌ کمی طول کشید تا یاد بگیرم باهاش کار کنم ) تونستم یک سری چیزها در این خاموشی پیدا کنم.
اینجاست ، اگر دوست داشتین میتونین به این پلی لیست گوش بدین و این متن رو بخونین.
ذره بین ؟ آه این موجود جستجوگر عجیب ...
چقدر گفتنی دارم !
فکر کنم بهتره برگردم و از اینجا شروع کنم ،وقتی که همه خواب بودن ... احتمالا در مسیر نوشتن هایم به سراغ ذره بین هم خواهم رفت.
ساعت 5 صبح بود ، با صدای تلفن همراه از خواب بیدار شدم.
نگهبان شرکت بود آقای نون :)
خیلی انسان شریفی است . از خوش روزگار هر بار که اتفاق ناگواری در حوزه شبکه و آی تی و سیستم نظارت تصویری شرکت رخ میده برحسب انجام وظیفه به من زنگ میزنه .
البته که من خودم هم همیشه در هنگام ترک محل کار به آقای نون و سایر هم قطاران شون تاکید میکنم که هر ساعت از شبانه روز که بود ،اگه مورد خاصی رخ داد حتما به من زنگ بزنید .
و البته از حق نگذریم ، همیشه موارد اورژانسی یکسان بوده تا الان ، بله درست حدس زدین ، قطعی برق ! هربار که برق قطع میشه ، این بندگان خدا به من زنگ میزنند و اطلاع میدند که خب چه کنیم ؟
هیچ ، اگر بخت یار باشه ، سرور ها رو از دور خاموش میکنم تا اونجایی که UPS جانی در بدن داره بتونه به سایر تجهیزات شبکه ، سرویس و برق رسانی کنه ، اگر بخت یار نباشه ؟ دوست دارم اینطور به موضوع نگاه کنم که در این مدتی که خاموشی برق به امر عادی تبدیل شده ، همیشه بخت با من یار بوده و ریموت به سرور ها ، درست مثل ساعت کار میکرده .
ساعت ها هم به لطف برنامه ریزی آقایان ! کاملا منعطف و سوپرایز گونه بوده ، همیشه ،
البته از حق نگذریم در اغلب اوقات ، زمانبندی را با فاصله سی دقیقه تا یک ساعت تاخیر ، سعی به رعایتش داشتن . بالاخره در ایران ما ، این دقیقه ها که چیزی نیست ، به کسی بر نمیخوره که مثلا یک برنامه از پیش اعلام شده حالا فوقش با یکساعت تاخیر اجرا بشه ، والا ،
یادم هست یکبار ساعت 1 صبح بود که اتفاقا همین آقای نون زنگ زد و گفت برق ها رفت ! من با صدای خواب آلود گفتم ممنون که اطلاع دادید ، سرور ها رو خاموش میکنم . راستش رو بگم از شدت خستگی به خودم گفتم بذار کمی بخوابم ، حداقل سی دقیقه ، ناسلامتی این UPS است دیگر ! برای همین روزهاست دیگه . خلاصه خوابم برد و صبح که از خواب بیدار شدم ، ناگهان یادم اومد که ای وای ، چه خبطی کردم دیشب !
سراسیمه به سمت لب تابم میرفتم که در مسیر چشمم به نوتیف پیام آقای نون روشن شد ! نوشته بود مهندس جان برق ها آمد ! من با کمی استرس به زمان دریافت پیام نگاه کردم دیدم به به ، برای سی دقیقه بعد از اعلام قطعی برق بوده ! خوشحال شدم .
آری این سری رو شانس آوردم ... جا داره مجددا از خدا تشکر کنم و بگم : اوس کریم ، شکرت .
اما امروز که آقای نون تماس گرفت ، اون هم ساعت 5 صبح ، با کمی سردرگمی ، بی آنکه به محتوای مکالمه ام با آقای نون توجه کنم ، به این فکر میکردم که الان در این صبح برفی ، در این وضعیت خاموشی ، من دقیقا چطور ریموت بزنم ؟ به کجا ؟
در همین افکار غرق بودم که مجددا صدای آقای نون در گوشم پیچید ، الو ، مهندس ، صدامو داری ؟
پاسخ دادم ، بلی ، بلند و واضح ، مثل همیشه پر انرژی هستین ، خدا رو شکر.
کمی که بیشتر باهم صحبت کردیم ، متوجه شدم که مشکل از قطع شدن برق نیست ، مشکل از سوئیچ نگهبانی است که خداروشکر ایشون هم دل به کار دادن و با خاموش و روشن کردن سوئیچ شبکه ، مشکل برطرف شد .
عجب معجزه ای میکنه این ری استارت در دنیای آی تی . اصلا حلال همه مشکلاته این لعنتی .
بعد از اینکه تلفن رو قطع کردم ، توجه ام به چند پیامک دریافتی ام جلب شد !
تعجب کردم ، آیا درست می بینم ؟ پیامک ها وصل شدند ؟!
سریعا نت گوشی رو وصل کردم ، نرم افزار عبور از تانل ملی رو روشن کردم و با هزار امید که شاید یکی از کانفیگ ها متصل بشه ، نشستم یک گوشه ای ، شاید براتون تعجب آور باشه که آخه وصل شدن پیامک چه ارتباطی به برقراری نت جهانی داره ، که باید بگم من اسمش رو میذارم حس ششم آی تی ...
باور این لحظه برای من خیلی دردآور بود . احساسی همراه با رهایی از اسارت و توامان با خشم ،اندوه ی فرو رفته در جان .
یکی از کانفیگ ها وصل شد .... مانده بودم در این حیرت که الان چه کنم ؟
شاید کمی اغراق آمیز باشه ... اما نمیدونم اون کلیپ معروف رو دیدین ؟ همون که پرنده ی رو از قفس آزاد میکنند و اون در چند لحظه اول آزادی ،گیج و مبهوت به بیرون خیره شده بود و گویا باور این موضوع براش سخت بود که به راستی آزاد شده ...
من بودم و نت بین المللی که اکنون باز شده بود برام.
به سرعت خودم را جمع و جور کردم و در ویرگول حساب کاربری درست کردم .
بعد به بلاگفا رفتم و آخرین پست خداحافظی ام رو نوشتم.
به تلگرام رفتم و سعی کردم چند کانفیگ جدید دانلود کنم که خب متاسفانه هیچ خبری نبود که نبود ...
راستش را بخواین ناراحت شدم . چون در گروه هایی که عضو بودم رفتم و این حجم از آنلاین نبودن اعضا ، منو سخت اندوه گین کرد .
با بی رمقی همه برنامه ها را بستم .
به این فکر فرو رفتم که خب ، حالا چی ؟
قطعا این اتصال موقت است و همین نیم چه کانفیگ نیم بند هم بسته خواهد شد که صد البته شد ...
وقتی همه خواب بودند ... من آنلاین بودم... اما این مدل آنلاین بودن رو دوست نداشتم.
نمیدونم سریال Flash forward را دیدین یا نه ... در یک جایی از این سریال ، یک قطعه فیلم ضبط شده پیدا میشه از یک استادیوم ورزشی و فردی رو نشون میده که وقتی همه مردم دنیا بیهوش میشن ، اون به یکباره از بین جمعیت بیهوش شده بلند میشه و به سمت بیرون استادیوم میره ...
من در این لحظه این چنین حسی را تجربه کردم... من فضای مجازی را با دوستانم دوست دارم ...
با کسانی که شاید یک کلمه هم باهم صحبت نکنیم اما همین که بدونم اون هم مثل من به این فضا دسترسی داره ... ممو آروم میکنه ، من اینگونه متصل شدن و آنلاین شدن رو دوست دارم ...
اینطوری بود که بعد از چند دقیقه ای که آنلاین شده بودم ، بطور خود خواسته اونو قطع کردم.
چند ساعت بعد که در اخبار خواندم گویا برخی نقاط در کشور به نت جهانی متصل شدن ، اومدم تست کردم که آیا من هم جز این نقاط محسوب میشوم یا خیر ؟ که باید بگم یاخیر .
