چند وقت پیش یه ویدیو مصاحبه از یکی از خواننده ها دیدم. مجری در مورد آدما و نوع رفتارشون در این روزها ازش پرسید. در جواب حرف قشنگی زد. گفت من نمیتونم بگم فلان آدم بدِ، اصلا آدم بد وجود نداره. یه آدم ممکن از نظر من آدم بدی باشه ولی از نظر یکی دیگه خیلی هم آدم خوبی باشه. حرفش به نظرم حرف خیلی درستی بود. ما آدما مدام همدیگرو به خاطر رفتارهامون سرزنش می کنیم ، زیر سوال می بریم و به همدیگه برچسب خوب بودن یا بد بودن میزنیم. در حالی که این ما هستیم که به آدم ها ، اشیاء و موضوعات صفت خوب بودن یا بد بودن رو میدیم. این ما هستیم که خوب بودن و بد بودن رو معنی می کنیم وگرنه به خودیِ خود خوب یا بد معنایی ندارد. هر آدمی با توجه به شخصیت و مدل خودش هر چیزی و هر کسی رو قضاوت می کنه و در موردش نظر می ده. خوبی یا بدی در مورد آدما و موضوعات مطلق نیست بلکه از آدمی به آدم دیگه ، از موضوعی به موضوع دیگه و از اتفاقی به اتفاق دیگه میتونه تغییر کنه ، مهم اینکه با زاویه دید چه شخصی بهش نگاه می کنی. من فکر می کنم اگه بتونیم همیشه این موضوع رو به خودمون یادآوری کنیم اون وقت دیگه از هیچ آدمی بدمون نمیاد و با دید منفی به آدما نگاه نمی کنیم و حسمون نسبت به بقیه بد نمی شه و اون وقت دیگه هیچ آدم بدی هم تو جهان وجود نداره. شاید حتی با بدترین رفتارها هم کنار بیایم و این تفاوت بین خودمون و بقیه رو بپذیریم ، تفاوتی که به واسطه ی نوع تربیت ، محیط و فرهنگی که در اون رشد پیدا کردیم به وجود اومده. مخصوصاً این روزا که آدما مدام از همدیگه دلگیر میشن و روابط بینشون خراب میشه ، این مدل نگرش و تفکر خیلی می تونه کمک کننده باشه.
