با فیدخوان‌ها محتواخوانیِ لذیذ را تجربه کنید

پیش‌ترها دربارۀ لزوم تولید محتوا چیزهایی نوشته‌ام. بازگشت به عصرِ تولید و خواندنِ محتوا یعنی بازگشت به عصرِ گفتگو؛ چیزی که جامعۀ پرتنشِ امروزِ ایران به‌شدت محتاجش است.

کدام بسترها برای تولید محتوا مناسب هستند؟ کدام بسترها برای مطالعۀ محتوا مناسب هستند؟

بگذارید پیش از هر چیز تکلیف را روشن کنم: در این نوشته منظورم از محتوا فقط محتوای متنی‌ست.

آیا توییتر بستری برای تولید محتوای مفید است؟ فیس‌بوک چطور؟ تلگرام و سایر شبکه‌های تعاملی چه؟

به‌لطفِ شبکه‌های اجتماعی همۀ ما تجربۀ سُر خوردن روی محتوا را داریم. اگرچه در شبکه‌های اجتماعی محتوا بیشتر است و امکانِ تعامل آسان‌رس‌تر و پرشتاب‌تر است، اما آیا غنای کافی دارد؟

تعامل در شبکه‌های اجتماعی معمولاً بر سرِ محتوایی‌ست که ما از روی آن سُر خورده‌ایم و بلافاصله بعد از محتوای قبلی به آن رسیده‌ایم. تمرکز در پایین‌ترین حد است. سرعت، آدابِ گفتگو را در تنگنا قرار می‌دهد و تعامل به‌سرعت به تنش تبدیل می‌شود.

این بحث را بیشتر ادامه نمی‌دهم. اگر می‌خواهید دربارۀ سُر خوردن در شبکه‌های اجتماعی یا تغییر کارکرد مغز بیشتر بدانید می‌توانید واژه‌های لینک‌شده را دنبال کنید.

دربارۀ تولیدمحتوا حرف بسیار است. اما دربارۀ محتواخوانی یا مطالعۀ محتوا چطور؟

کجاها می‌توانیم بی‌مزاحمت محتوا بخوانیم؟

فید یا Feed بالی برای محتوا بود. این روزها افراد کمتری با آن آشنایی دارند. به نتیجۀ نظرسنجی‌ای که در توییتر منتشر کرده بودم دقت کنید:

معتبرترین فیدخوان محصولی از کمپانی گوگل بود. Google Reader که کاربرانِ پرشمارِ ایرانی‌اش به‌اختصار «گودر» صدایش می‌زدند محبوبترین شبکۀ اجتماعی دهۀ هشتاد بود. هنوز فیس‌بوک و توییتر خواهانِ چندانی پیدا نکرده بود که کاربران، محتوای صدها وبلاگ و وب‌سایت را در گودر می‌خواندند و گه‌گاه خودشان در آن مطالبی منتشر می‌کردند.

با روی کار آمدن سرویس‌های جدید، گوگل سرویس گوگل‌ریدر را زنده‌به‌گور کرد. همزمان چند سرویس قدرت گرفتند ولی ایرانی‌ها به فیس‌بوک و توییتر مهاجرت کرده بودند.

نرم‌نرم محتوا قربانی شد. دقت در تحلیل محتوا پایین‌تر آمد و وبلاگ‌ها و وب‌سایت‌ها فیدخوانان‌شان را از دست دادند.


فیدخوان به چه کار می‌آید؟

همانطور که در معرفی گوگل‌ریدر نوشتم، فیدخوان سرویسی بود که با استفاده از RSS مطالب وبلاگ‌ها و وب‌سایت‌ها را به‌محض انتشار در اختیار مخاطب قرار می‌داد. کافی بود انتخاب کنید کدام رسانه را می‌خواهید و هر روز می‌توانستید به‌جای مراجعه به ده‌ها URL، تنها در یک وب‌سایت مطالبِ تجمیع‌شده را بدونِ تبلیغات، مزاحمت بصری و مطالبِ اضافه بخوانید.


فیدخوان‌ها هنوز زنده‌اند؟

بله. دستِ کم هفت سرویسِ پرمشتری وجود دارد که دو سرویس را مفید و مختصر معرفی می‌کنم:

فیدلی: از آن قدیمی‌هاست. می‌توانید مطالب را مرتب و منظم بخوانید و اگر دوست داشتید در شبکه‌های اجتماعی مختلف به‌اشتراک بگذارید؛ از توییتر گرفته تا تلگرام.

برخی امکاناتِ فیدلی صرفاً در نسخۀ پولی‌اش ارائه می‌شود اما آنچه شما برای خواندنِ محتوا نیاز دارید برقرار است و نیاز به خرید ندارید.

اینوریدر: یکی دیگر از آن خوب‌هاست. از نظر ظاهری کیفیتی کمتر از فیدلی دارد اما اقتصادی‌تر است و کمتر امکاناتش را پولی کرده است.

در هر دو سرویس می‌توانید وبلاگ‌ها و وبسایت‌ها را طبق سلیقه و منطق ذهنی خودتان دسته‌بندی کنید.

نشان‌گذاری برای مطالعه در وقتی دیگر، مشخص کردنِ مطلبی خاص و... از دیگر امکاناتِ این سرویس‌هاست. می‌توانید افزونه‌های این دو سرویس را هم امتحان کنید.

عضویت در این سرویس‌ها آسان است و با حسابِ گوگل‌تان می‌توانید کار را سریع راست و ریست کنید.


استفاده از فیدخوان چه فایده‌ای دارد؟

فکر می‌کنم ما ابزار را اشتباه گرفتیم. با پیچ‌گوشتی چهارسو سعی می‌کنیم پیچِ دوسو را سفت کنیم. تلگرام یا رشته‌توییت‌های توییتر مکانِ تولید محتوا نیستند. تلگرام ابزارِ اطلاع‌رسانیِ شخصی یا گروهی‌ست نه بستر تولید محتوا یا محتواخوانی.

بله، می‌توانیم محتوا در در تلگرام بریزیم یا در آنجا بخوانیمش، اما با چه شرایطی؟ چقدر درکش می‌کنیم؟ چقدر فهمش می‌کنیم؟

فیدخوان‌ها کمک می‌کنند مطالبِ صدها وبلاگ و وبسایت را یک‌جا داشته باشیم، حجم اینترنت کمتری مصرف کنیم، دقیق‌تر بخوانیم، مطالب را سریع همرسانی کنیم.

ضمنا! این دو سرویس در موبایل هم همراه‌تان هستند.

محتواخوانی لذیذ را تجربه کنید.