در آدابِ مصاحبۀ شغلی | یا: از شعور تا حرفه‌ای بودن

رسمِ رایج لزوماً رسمِ درست و اصولی نیست. نمی‌خواهم بگویم «حرفه‌ای» باشیم چون اصلاً تعریفِ درستی از حرفه‌ای بودن هم نداریم. کافی‌ست آدابِ انسانی را رعایت کنیم.

تصور کنید فردی برای استخدام به دفترِ کارِ شما می‌آید. رزومه‌اش را بررسی کردید و قرار مصاحبه گذاشته‌اید. در جلسه سعی می‌کنید بفهمید چند مرده حلاج است. اگر همه چیز جفت و جور بود استخدامش می‌کنید. اگر باب طبع و مناسبِ کارتان نبود چه؟

رسمِ رایج این است که فراموشش کنید. اما آیا او وقت و احترامش را از سرِ راه آورده است؟ چرا فکر نمی‌کنید او پیش از اینکه متقاضیِ کار باشد یک کاربر/مشتری بالقوه است؟ چرا فکر نمی‌کنید ممکن است روزی، جایی به مهارتش نیاز پیدا کنید؟ چرا فکر نمی‌کنید ارسال یک ایمیل مبنی بر «از آشنایی با شما خوشحال شدیم ولی متأسفانه امکان همکاری فراهم نیست یا پیامی مشابه، اضافه‌کاری‌ست؟

کسالت‌بارترین حرکت در جلسۀ مصاحبۀ کاری پرسیدنِ سؤالاتی‌ست که پاسخ‌شان در رزومه آمده است. بهتر نیست رزومه را دقیق بخوانید و سؤالاتی جزئی‌تر در مصاحبه بپرسید؟

احترام به متقاضیِ کار (یا کسی که به او برای پروژه‌ای اعتماد کردید و طرح کلی خواسته‌اید) احترام به برندِ شما و شخصیتِ خودتان است.

کسی که از وقتش برای نگارش رزومه یا طرح کلی و حضور در دفترِ‌کارِ شما زده است، دقایقِ گران‌قیمتی را هزینه کرده است. بابتِ این هزینه شما یک «تشکر» و «اطلاع» به او بدهکارید.

نفرت‌انگیزترین پاسخ چنین پاسخی‌ست: در صورت تأیید با شما تماس می‌گیریم.