سلام و درود.
هفته پیش فقط گفتم که می خوام شروع کنم و ساده ترین کار ممکن رو انجام دادم و حتی چیز خاصی نگفتم. فقط و فقط گفتم که می خوام شروع کنم و اولین قدمم رو برداشتم. به هر حال یه گام مثبت در برابر کمال گرایی بود، و باید سعی کنم که این رو مدام نگه دارم که باعث نشه که شروع نکنم و کاری رو انجام ندم. یک مرز خیلی باریکی هست اینجا. فقط یک قدمه. اینکه تصمیم بگیری شروع کنی و واقعاٌ عمل کنی، یا اینکه بایستی و فکر کنی. هی فکر کنی و فکر کنی و فکر کنی... .
این سری هم متأسفانه موضوع خاصی برای نوشتن ندارم و صرفاٌ می خوام یکم خودم رو خالی کنم. شاید مسخره به نظر بیاد! مثلاٌ کی قراره وقت با ارزشش رو بذاره و این متن رو بخونه. ولی خب عذر می خوام. فعلاٌ باید همینجوری ادامه بدم تا ببینم بالأخره کی میتونم متن هایی بنویسم که یکم منظم تر و دارای چارچوب و موضوع باشه و اینقدر هوایی نباشه. در واقع این هم یه جور تلاش من برای قدم برداشتن به سمت اجتماعی شدن و دراومدن از لاک خودمه. پس بیا؛ اینم یه دلیل دیگه برای ادامه دادن به این کارم :). ایول. خیلی سخته به نظرم؛ اینکه یه کاری رو صرفاٌ به خاطر خودت و دوست داشتنت انجام بدی نه اینکه بخوای بقیه رو راضی نگه داری یا تأیید ازشون بگیری. آره... کار سختیه، اینکه هم بتونی اصالت خواسته ی خودت رو حفظ کنی هم بتونی رضایت و نظر دیگران رو جلب کنی. آره. پس همین تا نوشته ی بعدی.
خیلی سپاس گزارم ازت که تا آخرش خوندی :).
