این عکس که در شوال تا ذیقعده ۱۳۰۴ قمری (تیرماه تا مردادماه ۱۲۶۶ خورشیدی) و طی مراسم آشپزان در شهرستانک، برداشته شده، اعضای یکی از خانوادههای موسیقیدانِ دوره ناصری را نشان میدهد.
مردی که در سمت چپ نشسته، محمدصادقخان، نوازنده سنتور و «نقارهچیباشی» یا «رئیسِ» نوازندگان دربار ناصرالدین شاه است. ساسان فاطمی میگوید این اولین باری است که نام محمدصادقخان (یا آنطور که قدما میگفتند: مَدصادق) با پسوند رئیس نوشته شده است. پیش از این اعتمادالسلطنه در ۱۳۰۲ قمری (حدود ۱۲۶۴ خورشیدی) از محمدصادقخان با نام رئیس نامبرده است. همچنین از نوشتههای اعتمادالسلطنه میدانیم پیش از محمدصادقخان، پدرش آقامطلب کمانچه و پیش از او آقاعلیاکبر، «نقارهچیباشی» یا «رئیس» نوازندگان دربار ناصرالدین شاه بودهاند. محمدصادقخان با لقب سرورالملک نیز شناخته میشده و امروز در ردیف موسیقی (به خصوص در ردیفهای سنتور) مضرابکاریها، گوشهها و تکههایی با نام محمدصادقخانی و سرورالملکی ثبت شدهاند.
نوجوانی که در وسط و پشت سنتور نشسته، مطلب، پسر محمدصادقخان است. بنا به نوشته روحالله خالقی در کتاب سرگذشت موسیقی ایران، مطلب در جوانی فوت میکند. آخرین عکسها از مطلب در یکی از مراسم آشپزان به تاریخ ۲۷ ذیالحجه ۱۳۰۷ قمری (۲۳ مرداد ۱۲۶۹ خورشیدی) است که در آن جوانی بیست و یکی دو ساله به نظر میرسد.
در سمت راست، میرزا شفیع که تار در دست دارد نشسته است. از وی یک رساله موسیقی به نام رساله هفت دستگاه موسیقی ایرانی بر جا مانده است. در این رساله، که در ۱۳۳۰ قمری (حدود ۱۲۹۱ خورشیدی) نوشته شده، فهرستی از نامها، اصطلاحات و قطعات موسیقی ایرانی رایج در دوره ناصری ارائه شده است. شباهتها و تفاوتهای ردیف امروزی با آنچه توسط میرزا شفیع فهرست شده، حائز اهمیت است.
نوجوان ایستاده، عبدالله، پسر دیگر محمدصادقخان است. از فعالیتهای عبدالله اطلاع چندانی نداریم و او راه پدربزرگ و پدرش را ادامه نداده است. عکسهای کمی از عبدالله در دست است. یکی مربوط به همان مراسم آشپزان ۲۷ ذیالحجه ۱۳۰۷ (۲۳ مرداد ۱۲۶۹ خورشیدی) است که با تنبک و در کنار برادرش مطلب دیده میشود و دیگری در ۱۳۱۳ قمری (حدود ۱۲۷۴ خورشیدی) پشت سنتور است.
