پدر بمب اتم ، در فیلم به گونه ای امریکایی نشان داده می شود که امریکا در نهایت قهرمان است
اگر در دو شهر ژاپن صدها هزار نفر زنده زنده سوختند حتما این لازم بوده و اینکه مردی که باعث مرگ دردناک مردم شده در فیلم دردی و رنجی از بدن سوخته احساس نمی کند در جایی در فیلم نمی بینیم که به تاثیرات زندگی مردم این شهر اشاره نماید
فرهنگی که سی سال در کره و ویتنام میلیونها نفر را به کشتن می دهد ولی در نهایت امریکا قهرمان نجات دهند جهان است و مردمی که در دو کشور هر کدام سی سال مورد حمله قرار گرفتند در امریکا مستحق مرگ و درد بودند چرا که مخالف دیدگاه امریکا بوده اند
الان یک حزب امریکایی حزب دیگر را که هموطن اوست خیانتکار و لایق مرگ و محاکمه و بی عرضه می داند و میلیونها امریکایی به این دیدگاه رای می دهند و در برد خودشان برای مرگ هموطن خود هورا می کشند
فیلم اپنهایمر هم نشان می دهد که هدف علم باید قدرت امریکایی باشد و هزینه آن اگر مرگ دردناک میلیونها نفر باشد ایرادی ندارد
حتی اساتیدی که فیلم را تحلیل و نقد می کنند هرگز اشاره ای به نتیجه عملکرد پدر بمب اتم ندارند و فقط احساس می کنند باید ساختار فیلم را نقد و بررسی کنند
عجیب تر استقبال مردم جهان از این فیلم است که مردی که باعث می شود جهان در معرض خطر نیستی قرار بگیرد یک قهرمان علمی معرفی می شود
شاید برخی بمب اتم را با دینامیت اشتباه گرفته اند نوبل دینامیت را ساخت تا جاده بسازد و کوهها را بشکافد ولی پدر مرگ نامیده شد
کسی منکر قدرت علمی دانشمندانی که بمب اتم را ساختند نیست کسی که مواد مخدر صنعتی را هم می سازد دانش علمی وافری دارد ولی نباید مورد ستایش باشد و برایش فرش قرمز پهن نمایند
