وقتی به تماشای یک تئاتر مینشینیم، انتظار داریم که در دنیایی جدید غرق شویم—دنیایی که بازیگران، صحنه و نورپردازی آن را برایمان میسازند. اما همیشه این اتفاق کامل رخ نمیدهد. در «امشب به صرف بورش و خون»، لحظاتی بود که این غرق شدن برایم کمی ناقص ماند. چرا؟ اینجا نظرم را دربارهی نقاط قوت و ضعف نمایش میگویم.
«امشب به صرف بورش و خون» تجربهای تأثیرگذار بود؛ اما از منظر نقد هنری، میتوان به برخی کاستیها اشاره کرد. رفتار بعضی از شخصیتها در برخی لحظات کمی غیرطبیعی به نظر میرسید. شاید افراد علاقهمند به بازیگری متوجه این ظرافتها شوند، اما برای مخاطب عام، این موضوع تا حدی گیجکننده بود.
با این حال، بازیگران به طرز تحسینبرانگیزی در نقشهایشان ظاهر شدند؛ احساساتشان باورپذیر بود و بیان دیالوگها روان و اندازه نگه داشته شده بود. اما یکی از نقاطی که میتوانست بیشتر مورد توجه قرار بگیرد، طراحی لباس بود. لباسها ساده و معمولی به نظر میرسیدند، درحالیکه میشد با پرداختن به جزئیات، جلوهی بصری صحنه را تقویت کرد. درک میکنم که تمرکز اصلی باید روی دیالوگها و اجرا باشد، اما طراحی لباس هم بخشی از روایت صحنهای است و بیتوجهی به آن، میتواند تأثیرگذاری نمایش را کاهش دهد.
با این حال، طراحی صحنه چشمنواز، دیالوگها قوی، و نورپردازی و صداگذاری کاملاً حرفهای بودند. در مجموع، این نمایش ارزش دیدن دارد. اگر به دنبال تجربهای متفاوت و تأملبرانگیز هستید، «امشب به صرف بورش و خون» را از دست ندهید.
شما این نمایشو دیدید؟ اگه دیدید دوست دارم نظر شمارم بشنوم!
«بفرمایید، بورش!»
