امنیت پایدار در مناطق کردی در گروی توجه به توسعه اقتصادی و مشارکت اجتماعی و تقویت پیوندهای فرهنگی است.
به گزارش روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، در ماههای اخیر، جغرافیای سیاسی خاورمیانه و بهویژه نواحی کردنشین در ایران، عراق، ترکیه و سوریه، شاهد دور تازهای از تنشها و تقابلهای نظامی بوده است. حملات موشکی و پهپادی به پایگاههای برخی جریانهای مسلح کرد، نشانهای از لایههای پیچیده بحرانی امنیتی است که ریشههای آن فراتر از معادلات روز قرار دارد.
بخشی از این چندلایگی به نفوذ قدرتهای خارجی در میان برخی جریانهای کرد بازمیگردد؛ پدیدهای که بسیاری از پژوهشگران ریشههای آن را در ترتیبات سیاسی پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی و توافقاتی چون پیمان «سایکسپیکو»[1] جستوجو کردهاند.
در آن دوره، مرزبندیهای جدیدی بر اساس ملاحظات قدرتهای خارجی شکل گرفت که پیامدهای آن تا امروز بر جغرافیای سیاسی منطقه سایه افکنده است. با این حال، آنچه طی دهههای اخیر به تشدید بحران انجامیده، صرفاً این میراث تاریخی نبوده، بلکه غلبه رویکرد امنیت محور در سیاستگذاریهای دولتهای منطقه نیز در تعمیق مسئله نقش داشته است.
در بسیاری از موارد، دولتهای مرکزی به جای توجه به ابعاد فرهنگی، اجتماعی و هویتی جامعه کردی، مسئله را عمدتاً از دریچه تهدیدات امنیتی نگریستهاند. چنین رویکردی در عمل باعث شده مطالبات هویتی و فرهنگی بخشی از جامعه کردی در چارچوبی امنیتی تعریف شود و در نتیجه خلأیی سیاسی و فرهنگی شکل گیرد. این خلأ به تدریج به فضایی تبدیل شده که برخی بازیگران منطقهای و فرامنطقهای توانستهاند از آن برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی خود بهره ببرند.
از همین رو، یادداشت رضا عزیزیان، کارشناس مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی را که خبرگزاری تسنیم منتشر کرده است را با هم میخوانیم؛ این مطلب بر آن است تا نشان دهد دستیابی به امنیت پایدار در مناطق کردی، مستلزم عبور از رویکرد صرفاً امنیتی و توجه جدی به ابعاد فرهنگی و اجتماعی مسئله است.
