خیلی وقتها تو شبکههای اجتماعی میخونیم «اگر این نشونهها رو دیدی، سریع از شرکت فرار کن». اما کمتر کسی درباره شرکتهایی حرف میزنه که دیدن نشونههاشون اتفاقاً باید باعث موندن، رشد کردن و نفس راحت کشیدن بشه. شرکتهایی که مهمترین سرمایهشون نه اسم پرزرقوبرق، بلکه آدمهاشن.
یکی از اولین نشونهها، همکار. همکارایی که عاشق یادگیری و ریسرچ هستند، مدام دنبال بهروز بودنن و از پیشرفت خودشون و بقیه لذت میبرند. این آدمها فقط ساعت پر نمیکنند؛ هدف دارند، متمرکز کار میکنند و دنبال این نیستند که وسط کار تو اینستاگرام و تلگرام بچرخند. حرفهاشون بیشتر علمی و کاریه، نه حاشیهای و پشتپردهای.
تو این فضا، اخلاق و رفتار حرفهای یه شعار نیست. خالهبازی وجود نداره، پشت همکار حرف زده نمیشه و هرکس مسئولیت کار خودش رو میپذیره. تو هم وظیفهشناسی، کارت رو درست انجام میدی و میدونی ارزشت به نتیجهای که خلق میکنی، نه به بلهقربان گفتن.
از اون طرف، شرکت برای نیروهاش ارزش قائله. پول و دستمزد سر وقت پرداخت میشود، تعهدات مالی شفافه و تو دغدغهی نون شب نداری تا بتونی تمرکزت رو بذاری روی کار. برای کاری که انجام میدی احترام قائل میشوند و حس نمیکنی که دیده نمیشی.
مدیر گروه، پشت تیمشه. نه بلهقربان مدیرعامله و نه تیمش رو قربانی تصمیمهای اشتباه میکنه. جلوی مدیرعامل از گروه دفاع میکنه و اجازه نمیده فشارهای غیرمنطقی تمرکز تیم رو به هم بزنه. ترکیب تیم هم جالبه؛ آدمهای جوان و پرانرژی کنار یک فرد باتجربه که بلدِ مدیریت کنه، نه دستور دادن.
اگر این نشونهها رو دیدی، بدون جای درستی ایستادی. اینجا جاییه که فرار کردن اشتباهه؛ اینجا جاییه که میشه موند و رشد کرد موند و رشد کرد.
