متن نگهدار ویرایشگر ویرگول، با این جمله شروع می شود، "هرچه دوست داری بنویس..." همینجا دست هایم از کیبورد فاصله میگیرد. یعنی بنویسم آزادی؟ بنویسم آرامش؟ بنویسم خوشبختی؟ قطعا دوست ندارم بنویسم خفقان اما چاره چیست؟ اگر ساکت بمانیم، چطور بفهمیم کدام اکانت ها، برای همیشه آفلاین می مانند؟
بچه که بودم، دوست داشتم موقع مرگ، مراسم ختم نداشته باشم یا به فامیل و آشنایان خبر ندهند تا کسی به زحمت نیوفتد. فکر میکنم باید از خدا چیزی دیگه آرزو میکردم که امروز شاهد خاکسپاری های ۴ نفره ساده، سریع اما میلیاردی نباشیم. حتما تقصیر آرزوی کودکی من بوده است. اما از خفقان!
امروز ۱۷ ژانویه ۲۰۲۶ امکان ارسال پیامک داخلی، آزاد شد. به دوستم پیام دادم: صبح بخیر، ماکسی میلیان! با این تفاوت که مردان آنجلس ۳۰۰ سال در غار خواب بودند و بعد که به شهر آمدند اوضاع بهتر بود. اما ما تنها بین غارهای مختلف، جای خواب مان را عوض میکنیم. غاری تاریک و غاری دیگر تاریک تر.
امان از خفقان، اما از فالس نیوزها، اما از عرزشی ها، اما از تندروها، امان از بالا روندگان از دیوار سفارت خانه ها.
