فیلم «سوپرمن» ۲۰۲۵ به کارگردانی جیمز گان، اولین قدم جدی برای شروع دنیای سینمایی جدید دیسی (DCU) حساب میشه. همونطور که میدونید، بعد از شکستها و بالا پایینهای DCEU (اون دنیای قدیمی دیسی که با «مرد پولادین» و «بتمن علیه سوپرمن» شروع شد)، این بار مدیرای دیسی تصمیم گرفتن همه چیز رو از نو بسازن و جیمز گان رو سکاندار کنن. سوال مهم اینجاست: آیا این سوپرمن تازه همون چیزی هست که طرفدارای دیسی سالها منتظرش بودن؟
راستش بخواید، جواب یه جورایی هم «آره» هست و هم «نه».
نام فیلم: سوپرمن (Superman)
کارگردان و نویسنده: جیمز گان
بازیگران: دیوید کورنسوت (سوپرمن)، ریچل بروزناهان (لوئیس لین)، نیکلاس هولت (لکس لوتر)، ادی گاتگی، ناتان فیلیون، ایزابلا مرسد و…
محصول: ۲۰۲۵ – ایالات متحده
امتیاز IMDb: 7.5/10
امتیاز راتن تومیتوز: ۸۳٪
فیلم با یه بحران بینالمللی شروع میشه. سوپرمن جلوی حملهی کشور خیالی بوراویا به همسایهاش جارهانپور رو میگیره. همین کار باعث میشه رسانهها و مردم دنیا شروع کنن به زیر سوال بردن تصمیمها و انگیزههای کلارک کنت. در همین حین، لکس لوتر با پیدا کردن یه ویدیو از والدین واقعی سوپرمن (کریپتونیها)، تلاش میکنه وجههی اون رو خراب کنه. توی اون ویدیو والدینش بهش میگن: «برای سلطنت روی زمین اینجایی!»
همین موضوع کل داستان رو میبره به سمت بحران هویتی و اخلاقی سوپرمن؛ اینکه واقعاً قهرمان باقی بمونه یا تبدیل به چیزی بشه که همه ازش میترسن.
اولین چیزی که باید گفت اینه که فیلم کاملاً یه اثر استاندارد ابرقهرمانیه. نه مثل شاهکارای مارول غافلگیرت میکنه، نه مثل بعضی فیلمای قدیمی دیسی ناامیدت. بیشتر وسط قضیه میایسته؛ یعنی سرگرم میشی، اما بعد از تماشا چیزی زیادی برای تعریف کردن نداری.
جیمز گان معمولاً کارگردانیه که جسارت زیادی توی روایت داره (یادتونه «نگهبانان کهکشان» رو چطوری ترکوند؟)، ولی اینجا به خاطر فشار شروع دنیای سینمایی جدید، ریسک زیادی نکرده. همه چیز خیلی حسابشدهست و همین باعث میشه حس «واو فکتور» از بین بره.
از طرفی، انتخاب اینکه داستان از نقطهی آغازین زندگی سوپرمن شروع نشه تصمیم درستی بوده. دیگه همه خسته شدن از دیدن اینکه کلارک چطوری بچهی کریپتون بود و به زمین افتاد! ولی روایت جنگ دو کشور خیالی اونقدری جذاب نیست که بتونه بار اصلی فیلم رو بکشه. بعضی وقتا بیشتر شبیه یه شوخی میشه تا درام جدی. همچنین نقد فیلم سوپرمن 2025 رو میتونید بصورت کامل تو نشریه ایماژ بخونید.
یکی از دغدغههای اصلی گان این بوده که سوپرمن رو انسانیتر نشون بده. مثلاً توی سکانسهای اول فیلم میبینیم که کلارک کتک خورده و خونی شده، تا بفهمیم «رویینتن مطلق» نیست. این ایده خوبه و باعث میشه بشه باهاش همذاتپنداری کرد. ولی مشکل اینجاست که گان همینجا متوقف میشه.
در طول فیلم، سوپرمن همچنان یه قهرمان «همیشه خوب» باقی میمونه. حتی وقتی میفهمه والدینش میخواستن بهش نقش پادشاه زمین رو بدن، هیچ تغییری توی شخصیتش نمیبینیم. در حالی که توی دنیای مدرن، مردم بیشتر جذب قهرمانایی میشن که خاکستری هستن، اشتباه میکنن و حتی گاهی سمت تاریک وجودشون رو نشون میدن (مثل بتمن یا حتی مرد آهنی).
به خاطر همین، شخصیت سوپرمن کمی بچگانه به نظر میاد. البته این لزوماً بد نیست، چون ریشهی کمیکهای کلاسیک هم همین حس معصومیت و امیدواری رو داشتن. ولی از کارگردانی مثل جیمز گان انتظار میرفت یه پله بالاتر بره و شخصیت رو مدرنتر کنه.
دیوید کورنسوت: بازی بدی نداره، ولی سوپرمنش بهیادماندنی نیست. بعد از فیلم احتمالاً چهرهش خیلی تو ذهن آدم نمیمونه.
ریچل بروزناهان (لوئیس لین): یکی از معمولیترین لوئیس لینهایی بود که دیدیم. دیالوگها و نقش محدودش باعث شده خیلی برجسته نشه.
نیکلاس هولت (لکس لوتر): از نسخه جسی آیزنبرگ خیلی بهتره، ولی همچنان اون شرور خفن و ترسناک نیست که انتظارشو داشتیم.
ادی گاتگی (مستر ترفیک): شاید بهترین سورپرایز فیلم. هم سکانس اکشن جذاب داره و هم حضورش توی روایت مهمه.
Collider (۸/۱۰): فیلمی سرگرمکننده و هوشمندانه که هم به ریشهها وفاداره و هم رنگ و بوی مدرن داره.
Metacritic (۷۰/۱۰۰): گاهی پرجزئیات و ناهماهنگه، اما در بهترین حالت ترکیبی خوب از شخصیت سوپرمن و کارگردانی گان ارائه میده.
The Verge: سوپرمن رو موفقیت بزرگی دونسته، مخصوصاً با افتتاحیه ۱۲۲ میلیون دلاری.
Rotten Tomatoes (۴.۵/۵): فیلمی جسور و پرمحتوا که تونسته سوپرمن رو با دنیای امروز وفق بده.
این نشون میده منتقدا در کل از فیلم خوششون اومده، ولی مثل شاهکارهای بیرقیب بهش نگاه نمیکنن.
وبسایتهایی مثل ایماژ به فیلم امتیاز ۳ از ۵ دادن. منم بخوام نظر شخصی خودم رو بگم، فیلم خوب و سرگرمکنندهست، اما اون چیزی نیست که آدم بعد دیدن براش هیجانزده بشه یا بخواد دوباره ببینه.
در نهایت باید گفت سوپرمن ۲۰۲۵ همون فیلمیه که قراره پایههای دنیای سینمایی جدید دیسی رو بنا کنه. از این نظر، انتخاب درستی بود که شخصیت مرکزی مثل کلارک کنت رو دوباره معرفی کنن. فیلم لحظات خوب و اکشنهای خوشساختی داره، اما عمق احساسی زیادی بهت منتقل نمیکنه.
این سوپرمن قراره امید و عدالت رو به DCU بیاره، ولی برای اینکه واقعاً موندگار بشه، لازمه فیلمای بعدی جسورتر باشن و شخصیتپردازیها پیچیدهتر.
پس اگه طرفدار کمیک و دنیای دیسی هستی، حتماً ارزش یه بار دیدن رو داره. ولی اگه دنبال یه بلاکباستر نفسگیر و متفاوتی مثل «نگهبانان کهکشان» یا «شوالیه تاریکی» هستی، احتمالاً کمی ناامید میشی.
