در روزگاری که انسان های تنوع طلب مشغول زندگی و گذران عمر هستن، جا به جایی امری اجتناب نا پذیر است. انسان ها حتی اگر نیاز به جا به جایی نداشته باشند، باز هم ممکن است گاهی برای تنوع هم که شده، محیط زندگی خود را تغییر دهند. این موضوع در آن هایی که در ون ها به گذران زندگی مشغول هستند بیشتر مشهود است. این افراد به هیچ عنوان در یک مکان مشخص نمی توانند زندگی کنند. نمی توانند دو شب در یک محیط و یک آب و هوا بخوابند. این است که هر روز به محل جدیدی خانه ی خود را که همان ون آن ها است، منتقل می کنند.
بحث ما در این مقاله، این افراد نیست. ما می خواهیم درباره افرادی صحبت کنیم که در یک خانه ثابت مشغول به زندگی هستند. افرادی که به شدت نیاز به جا به جایی دارند. حتی در ایران. حتی در شهرهای شلوغ و پرجمعیتی مثل تهران و مشهد. مثلا در شهر مشهد این افراد بخشی زیادی از عمر خود را در شرکت باربری مشهد و حمل اثاثیه مشهد، میگذرانند! خیلی ها هم شاید خودشان به دلیل حجم بالای جا به جایی هایی که دارند، یک ماشین بزرگ مثل خاور ایسوزو یا نیسان داشته باشند که کار جا به جایی و حمل اثاثیه را خودشان انجام دهند!
تنوع چیز خوبی است. به زندگی انسان معنا می دهد. ولی آیا این حد از جا به جایی و اسباب کشی افراط و تفریط نیست. چه معنایی دارد که در زمانی که خیلی ها برای پیدا کردن جای مناسب، مشکلات فراوان دارند. عده ای همواره فقط برای ارضای حس تنوع طلبی خود اقدام به جابه جایی کنند؟! من خودم به شخصه با این قضیه مشکل دارم . به نظرم این خود خواهی است.
برای خود انسان هم این حد از جا به جایی و تنوع طلبی جالب نیست و ضررهایی دارد. چه بسا بسیاری از اسباب و اثاثیه منزل این افراد در این جا به جایی ها مستهلک شوند. چه بسا لباسشویی ها داغون شوند. یخچال ها از رده خارج شوند و تلویزیون هایی که امروزه چه قیمت های کذایی پیدا کرده اند. خراب شوند و دیگر قابل استفاده نباشند.
هر چیز به اندازه خوب است و باید مصرف شود. هر چیز باید حد میانه در نظر گرفته شود. هر چیزی در تعادل بهترین نتیجه را میدهد. خوردن، خوابیدن، تفریح، کار کردن و حتی جابه جایی از روی تنوع طلبی! تمام این مسائل باید در تعادل باقی بمانند. امروزه ما در تمام جوامع بشری، چه عقب مانده و چه پیشرفته (البته خودشان میگویند پیشرفته هستند وگرنه اینکه یک نوجوان بیست کودک را در مدرسه به خاک و خون بکشد، نه تنها نشانه عقب افتادگی نیست بلکه کلا این جوامع را از قالب انسانیت خارج می کند) هر مشکلی داریم. از افراط و تفریط است. تمام راه حل هایی که نهایتا به حل مشکلات بشری منجر می شود، باید ریشه در حفظ تعادل در رفتار بشری داشته باشد.
اسباب کشی و جا به جایی موضوع کوچک و پیش پا افتاده ای نیست. مسئله ی مهمی است که مانند تمامی موضوعاتی که بشریت با آن ها در ارتباط است. نیازمند توجه است. یک اسباب کشی ساده، در مقیاس یک شهر. هزاران کامیونت، نیسان و ... را روزانه وارد ترافیک شهری می کند. هزاران لیتر بنزین را هدر می دهد. بنزینی که حامل انرژی هر کشور محسوب می شود. و هزاران کیلوگرم، در اکسید و مونو اکسید کربن را وارد جو می کند. هزاران اعصاب از شهروندان را خورد می کند و این تازه اول کار است.
می دانم بسیار از ما تا حالا و در این مقیاس به این موضوع توجه نکرده بودیم. ولی دیدید که چه میزان موضوع مهمی است. همین مسائل را باید مورد توجه قرارداد تا کم کم مدینه فاضله مورد نیاز بشریت ساخته شود. و نیاز های او به بهترین نحو پاسخ داده شود. باربری و حمل اثاثیه هم موضوع مهمی است.
