گوشه ای از مصایب نبود اینترنت و زوایای پنهان آن

+الآن که اینترنت نیست به عنوان یک فرد عادی و یه دانشجوی کامپیوتر یکی از سه دانشگاه برتر کشور(برنامه نویس) خیلی کار ها رو نمی تونم انجام بدم!

-چی مثلا؟🧐

+ 😐😐{محو می شود}


۱. جیمیل(gmail) ام رو نمی تونم استفاده کنم(ایمیل دانشگاه هم کاربردش اصلا به پای جیمیل نمیرسه، کنده و مشخصا برای کارای روزمره نیست). تازه حالا من جیمیل ام. خیلی ها outlookان یا yahoo.

۲. سرویس های مهم دیگر گوگل مثل google scholar ،drive ، sheets ،forms ،calender،‌ translate رو نداریم ( ناگفته نماند که معاونت دانشکده با رییس دانشکده نتونستن قرار ملاقات بذارن چون تقویم گوگل رییس دانشکده پریده و بنده خدا برنامه کاراشو نمیدونست. کلی از اطلاعات مون هم درون گوگل درایوه نمیشه برداشت الان)

۳. دیکشنری آنلاین

۴. درس های آنلاینم رو نمی تونم انجام بدم(مثل coursera ،udacity، stanford و ...)

۵. هر سایت داخلی ای که gmailرم رو داده باشم و برحسب اتفاق رمزم رو مرورگر یا بنده نداشته باشیم نمیشه رمزشو بازیابی کرد!

۶. به مقالات خارجی دسترسی ندارم و طبعا پروژه کارشناسی ها خوابیده. ممکنه یه نفر این وسط بگه فلان استاد یا فلان آزمایشگاه اینترنت دارن ولی خب باید بگم که همه دانشجو های کارشناسی الان اسیر اینترانت هستن تو دانشگاه ما.

۷. موتور جست و جو ندارم. اگه اسم سایتا رو حفظ نباشم و ذهنم یه شبکه تشکیل نداده باشه از سایتایی که برای مثال میشه ازشون نرم افزار دانلود کرد، کاری ازم برنمیاد. از قضا ذهن اکثر افراد این کارایی رو نداره(اصن برا همین موتور جست و جو ساخته شده). و در ضمن اگر واقعا هم سایت های داخلی خوبی برا یه سری کارا وجود داشته باشه بازم نمی تونیم پیداشون کنیم(نقطه مبدا مختصات به فنا رفته انگار). هر چی هم مورد جست و جو تخصصی تر بدبختی بیشتر. شاید یکی دو تا سایت خرید خوب وجود داشته باشه. اما جواب یک سوال تخصصی از مطالعه ی شاید متوسط ۵۰ صفحه دربیاد!

۸. تکالیف و پروژه های دانشگاه رو نمیشه انجام داد چون به کامیونیتی های مهم کامپیوتر و برنامه نویسی(که از قضا ۹۹ درصد! خارجی اند) دسترسی نداریم. مخاطب غیر برنامه نویس در نظر داشته باشه که تکنولوژی هر روز داره پیشرفت می کنه و ما نمی تونیم خیلی چیز ها رو حفظ کنیم و به شدت گسترده اس این رشته. بله در پزشکی هم پیشرفت صورت میگیره ولی انسان همون انسانه. اما در دنیای ما کلی چیز جدید هر روز خلق! میشه و با جریان بزرگ اطلاعاتی که از ذهن ما باید بگذره، نمیشه به هیچ عنوان همه رو توی مغز یا کتاب نگه داشت.

تازه برنامه نویسی صرف به کنار، ریاضیات و علوم دیگر هم از دستمون درومده.

۹. نمی تونیم جزوه و فایل درسی(یا حالا هر فایلی) به اشتراک بذاریم(استادا و تی ای ها می تونن تو یه سایت مخصوص ولی ما نمی تونیم)

۱۰. ملت کار اپلای و فرصت مطالعاتی و همه چیشون خوابیده

۱۱. با دوستان و اقوام خارج از کشور نمیشه ارتباط داشت

۱۲. کانالای تلگرامی که ازشون خرید می کردم پریدن

۱۳. آهنگایی که تو تلگرام داشتم و دانلود نکردم رو دیگه ندارم

۱۴. اسپاتیفای نداریم

۱۵. سایت های ورژن کنترل(گیت هاب، گیت لب و ...) رو نداریم که کد‌هایی که میزنیم به اشتراک بذاریم.

۱۶. نرم افزارهایی مثل trello که برای هماهنگی کار تیمیه نمیشه استفاده کرد. حالا بیا و مهاجرت کن رو یه پلتفرم خام دیگه...

۱۷. مطالعه نمی تونیم بکنیم یا بهتره بگم در کمترین حالت ویکی پدیا نداریم. ممکنه بفرمایید کلی سایت ایرانی هست که درباره خواص خیار و زیستگاه خفاش غول آسا نوشته باشن که باید عرض کنم طبق مورد ۷ اولا پیدا نمیشه کرد. دوما بی تعارف محتوای این سایت ها افتضاح خالصه! ۶۰ درصد صفحه رو که تبلیغات گرفته، ۲۰ درصدش هم لینک به مطالب مزخرفی مثل یک شبه پولدار شدن و راز زیبایی پوست خانم سحر قریشی هست، ۱۰ درصدش مطالبیه که از ویکی پدیای فارسی اومده(متوسط ۲ پاراگراف) و ۲۰ تا نتیجه جست و جوی بعدی هم که گوگل ( یا در شرایط فعلی موتور داخلی) میاره برا آدم هم، همین وضع رو با فونت متفاوت دارن.

۱۸. نرم افزارامون رو نمی تونیم آپدیت کنیم. چه گوشی، چه لپ تاپ. چه سیستم عامل، چه برنامه های کاربری.

۱۹. خرواری از بازی های آنلاین هم از دسترس خارج شدن. شاید بنظر شما مهم نباشه ها ولی خب دلیل نمیشه ایرادی نداشته باشه این موضوع. خوبه فقط یه کانال تلویزیون داشته باشین؟

۲۰. خیلی از کتابخونه های برنامه نویسی و پکیج هایی که برای برنامه نویس ها ضروری هستن تو سایتای داخلی نیستن اصن!! پیدا کردنش به کنار، نیست کلا!

۲۱. آنتی ویروس بنده از کار افتاده چون باید با سرورش تو خارج از کشور در ارتباط باشه.

۲۲. کسی گوشی جدید بخره نمی تونه درست عین آدم راش بندازه.

۲۳. یوتیوب هم انقدر مهمه که باید جدا از همه چیز گوگل بیاد. لطفا بیخیال اون سایت اشتراک ویدیو داخلی هم بشید. خوبه ها! یه سری چیزا هم توش هست که تو یوتیوب نیست. ولی خب کهکشانی از چیز ها در یوتیوب هست که اونجا نیست.

۲۴. خبرگزاری های بین المللی رو هم که دسترسی نداریم.


حالا این وسط یه سری افراد هستن که فرتی می فرمایند که خب موتور جست و جوی داخلی داریم، پیام رسان داخلی داریم، کوفت و زهرمار داخلی داریم. باید خدمت این دسته ی کثیر که فقط تشریف میبرن تلگرام با باجناقشون حرف بزنن عرض کنیم که:

  1. مردم وقتشون رو از سر راه نیاوردن که ۱۰-۲۰ سال برن عقب و چیزایی مثل گوگل و تلگرام و جیمیل رو مجبور شن با بدبختی پیدا کنن و یا با دردسر نصب کنن، کیفیت پایین و امکانات کمشون رو هم تحمل کنن. خیلی از افراد اصلا نمیدونن واژه پروداکتیویتی چی هست ولی تو این وضع آسیب خوردنش رو میشه اینطور توصیف کرد که من نویی باید ۱ الی ۲ ساعت وقت مفیدم رو صرف کنم که یه جزوه تو بستر جدید به اشتراک بذارم در حالیکه قبلا ۵ دقیقه ای با تلگرام رفته بود، کار ملت هم راه افتاده بود. کاملا مثل اینه آدم از لحاظ مالی یه شبه ورشکست بشه. بجای جت هر روز با دوچرخه بره سرکار.
  2. اگر این چیز هایی که میفرمایید خوب بودن به قدر کافی وقت داشتن که مخاطب جذب کنن ولی نکردن. حالا بهشون این فرصت رو میدیم که بدون رقابت خودشون رو به زور بقبولونن و بهتر هم نخواهند شد. برای بعضی چیزا دیگه جایی تو جهان نیست چه برسه به ایران. وجود داشتنشون به این معنی نیست که خب خداروشکر داریم استفاده کنیم!! دستمال کاغذی که نیست! وجه اجتماعی و انسانی و جنبه های دیگر این چیز ها خیلی پیچیده تر از این هاست. شما دوست داری فلان نرم افزار داخلی رو استفاده کنی؟ خب بفرمایید. چون شما دوست داری ما هم باید دوست داشته باشیم؟ الان به فرض بر اثر یه چیزی فردا همه اپراتورای داخلی قطع شن خوبه یه عده بگن آخجون خب با واتساپ همش رو اینترنت حرف میزنیم؟! حالا چون شما پنیر دوس داری دلیل نمیشه بگی حالا که خامه نیست خداروشکر پنیر که داریم چرا معترضید!! تا این حد واضحه عمق غلط بودن استدلال یه سری هم وطن ها.
  3. تا ابدالدهر هم نمی تونیم محتوایی که برنامه نویسا و دانشمندا دارن با سرعت نور تولید میکنن و با هم در اینترنت به اشتراک میذارن تولید کنیم داخل کشور. حتی اگر کیفیت سایتای داخلی و اینترانت ۱۰۰ از ۱۰۰ بشه. خیلی چیزها زیرساخت نیستن متفکرین محترم عرصه ی خودکفایی یا حالا هرچی/:
  4. فقط بخش خیلی کوچیکی از موارد بالا با پیامرسان داخلی حل میشه. چون این روزا هر چی میگیم ماشالله مسئولین و خبرگزاری های داخلی میگن پیامرسان داخلی هست! تراکنشای بانکی سرجاشه! ماشین و آژانس میشه گرفت. کل زندگی ما خلاصه شده تو این موارد مثل اینکه...



پ.ن : منظور نویسنده این نیست که هر چی داخلیه بده. خیر! خیلی چیزها هستن که تو دنیای تکنولوژي خودشون رو رسوندن به سطح استاندارد و اصلا باید! داخلی باشن. اما هرچیزی جای خودش رو داره. خیلی از این موارد مثل چرخ ان که نباید از اول اختراع کرد.