توو سینه این دل من، میخواد آتیش بگیره!

من فکر میکنم چند تا کلمه بنیان هر نوع رابطه ای را به هم میزنه. هر نوع. از سطحی ترین دوستی و همکاری تا عمیق ترین عاشقانه. "سو ء ظن" و "سو ء تفاهم" و "سو ء فهم"

حالا اینکه جدا جدا بخوام اینا را بحث کنم، اصلا نه الان انرژی شو دارم نه میتونم بنویسم. فقط میخوام بهتون بگم، لطفا هر کدوم از این سه تا پیش اومد، رو در رو کنید. رو در رو حل کنید. واسطه ها بریزین دور. انسان ها یا فهم برابر ندارن، یا فهم اشتباه دارن. اگر به هر دلیلی هر کدوم از این سه سوء پیش اومد، حلش کنید. با خود آدم ها. آدم ها چه بخوان چه نخوان سم ساز ن. سم سازی را باید جلوش رو از منبعش بگیرین.

انسان های کمی توو دنیا پیدا میشن که آنتی سم داشته باشن. در برابر سم ها چشم و گوش ببندن. تو بدون اینکه بخوای درگیر سم میشی. پس بجای اینکه خراب بشه همه چی، مستقیم با منشا سوء ها ارتباط بگیرین. حل کنین همه چی رو.

بیاین یه مثال رو بررسی کنیم.

شما از کویر کاشان در حال سفر به سمت تهران هستین. در تابستان، در ظهر ساعت 3 ظهر. وسط راه 3 دختر و یک پسر یک خودرو پیکان دارن در سال 1404 که خراب شده و اون گوشه وایسادن. شما با یک 206 کنار میزنین و بهشون میگین سوار شین من شما را از این جهنم نجات میدم. در درجه اول شما دارین لطفا میکنین، عوارضی قم که رد میشه، شما دارین به وظیفه انسانی تون عمل میکنین، و از مهر و ماه که رد بشین، شما موظف هستین، درجه کولر، سرعت ماشین، و حتی بوی داخل خود رو مطابق اکثریت تغییر بدین.

حالا در طول این سفر چهار نفره، شما موسیقی ای پخش میکنین، که یک نفر دوست نداره! آیا اون شخص مستقیم به شما میگه؟!!! یا به اون 3 نفر همسفراش میگه؟! و آیا شما با خبر میشین که اونها اون موسیقی را دوست ندارند؟! یا میذارن وقتی رسیدن به خونه شون در تهران، حالا میگن موزیک هات افتضاح بود؟!

اگر یکی از اون 4 نفر به 3 نفر دیگه این شخص خیلی بی ادبه که در مورد موسیقی از ما نظر نخواست، شما باید چیکار کنین؟! شما دو تا پاسخ دارین. یک، مگه من گفتم سوار ماشین من بشین؟! دو، اگر خیلی انسان از خود گذشته ای باشین، میگین، عزیزان شما نمیتونستین در طول مسیر بگین موزیک را عوض کنم؟ خب اگه میگفتین من عوض میکردم! از کجا بدونم شما از موسیقی بدتون میومده؟!

ماجرا جایی بدتر میشه، که اون وظیفه شما، با یک تشکر به اتمام میرسه، اما اون تشکر زورش به هیچ کدوم از اون سم های بعد نمیرسه. و اصلا کمرنگ میشه. حتی اینقدر اون تشکر خشک و خالی میشه که امکان داره یه جایی برسه که اونا بگن ما که از تو تشکر کردیم؟!

حالا شما به عنوان راننده، تصمیم تون چیه؟!

آیا منطقی نبود از اول سوارشون نمیکردین؟!

آیا نباید پا روی احساسات تون میذاشتین و به جای ترمز با یه دنده معکوس اون 4 نفر را رد میکردین؟!

این واقعا ساعت ها میتونه در جمع های تلویزیونی بحث بشه. با همین یک مثال ساده. تمامی گروه های بی طرف بیان بشینن و ببینن واقعا حق با کیه.

و درد

اینجاست که معنی پیدا میکنه...