حامد سامنی | دانشجوی ارشد مدیریت رسانه –دانشگاه صداوسیما
زمان لازم برای مطالعه: ۲ دقیقه
مرکز فرهنگیهنری صبا، یکی از باسابقهترین مراکز فرهنگی تولید پویانمایی در ایران است. آغاز فعالیتش به دهه هفتاد بازمیگردد. زمانی که بسیاری از شما مخاطبان این نشریه هنوز چشم به جهان نگشوده بودید! داستان از آنجا شروع میشود که واحد پویانمایی شبکه دو، طی تغییرهایی به مرکز صبای امروزی تبدیل شد. تا باشد از این تغییرها انشاالله.
تغییری که در آن زمان، اهمیت زیادی داشت. چرا که تعداد افراد تحصیلکرده در رشته انیمیشن در کشور، حتی از تنوع اساتید دانشگاه صداوسیما نیز کمتر بود.
مرکز صبا اکنون بیش از سه دهه سابقه فعالیت دارد و فراز و نشیبهای بسیاری را پشت سر گذاشته است. طبق اصول هر سازمان یا نهادی که بیش از ۳۰ سال سابقه دارد، انتظار میرود به حداقلی از کیفیت و رویه کاری رسیده باشد.
اما سؤال اصلی اینجاست: چرا یکی از باسابقهترین مراکز تولید پویانمایی کشور، با پشتوانه سازمان عریض و طویلی چون صداوسیما، هنوز نتوانسته تأثیرگذار باشد؟
چرا همچنان در تولیدهای این مرکز شاهد آثار خستهکننده و ملالآوری هستیم؟ ابتداییترین انتظاری که بهعنوان مخاطب یک پویانمایی داریم، احترام به شعور هنری بیننده است.
متأسفانه در برخی از تولیدهای این مرکز، فیلمنامههایی میبینیم که نه ایده دارند، نه نوآوری، نه مخاطبپسند هستند و نه در عمل، حریف قابلتوجهی در برابر رسانههای بیگانه به حساب میآیند. با اینکه شعار مقابله فرهنگی را یدک میکشند.
نکته مهم دیگر، مسئله صرفهجویی در تولید است. صرفهجویی زمانی ارزشمند است که در راستای اهداف تولید و سبک فیلم باشد. نه اینکه کیفیت اثر را به حدی کاهش دهد که برخی از خبرگان این حوزه، اصول تولید پویانمایی را در این بدانند که آنچه صبا انجام میدهد را انجام ندهند!
در پایان، باید یادآور شوم که شاید این یادداشت لحنی تند داشته باشد و مستقیماً یکی از اعضای این خانواده را نشانه گرفته باشد؛ اما باید بدانیم تا نقد نباشد، اصلاحی صورت نمیگیرد. البته، حتی اگر نقد هم باشد، شاید اصلاحی اتفاق نیفتد، اما اجازه دهید ما رسالت دانشجوییمان را انجام دهیم!
یکی از مهمترین وظایف بیتالمال فرهنگی در کشور، خدمترسانی به نسل جوان و پویای امروز است؛ نه اینکه در بازیهای بوروکراسی و جناحی به هدر برود. مستعدان و نخبگان حوزه پویانمایی در کشور کم نیستند؛ اما این استعدادها به سازماندهی و مدیریتی نیاز دارند که به شکوفایی آنان کمک کند، نه بوروکراسی که همچون زنجیری بر پایشان عمل کند و عمر هنری آنها را صرف تولیدهایی کند که زاییده بیتدبیری است.
این مطلب در نبضِ تحول شماره 29 نشریه نبض دانشگاه صداوسیما منتشر شده است.
نبض | تپش تحول، از دل دانشگاه
