داستان و تاریخچه کفش پاشنه بلند

یکی از معضل‌های خانم‌ها که هنگام بیرون رفتن با آن مواجه هستند پوشیدن نوع کفش است. انتخاب نوع کفش زنانه تماما به موقعیت و تیپ هر خانمی بستگی خواهد داشت اما در بعضی مواقع خانم‌ها برای پوشیدن کفش پاشنه بلند دچار دودلی می‌شوند. چرا که با پوشیدن کفش پاشنه بلند در کنار زیبایی که به دست می‌آورند، دچار پا درد خواهند شد و راحتی خود را نیز از دست می‌دهند. بسیاری از مراسم هایی که خانم‎‌ها در آن کفش پاشنه بلند می‌پوشند دیده شده است که در اواسط یا اواخر مراسم کفش های خود را رها می کنند و پابرهنه می چرخند.

اگر به شما بگوییم که کفش‌ پاشنه بلند در ابتدا منحصراً برای مردان ساخته شده بودند، چه؟ در زمانی که کفش‌های رکابی و پلتفرم‌ها اغلب با استایل زنانه و تمایلات جنسی زنانه مرتبط هستند، این واقعیت ممکن است تعجب‌آور باشد، اما نباید اینطور باشد. در واقع، برای چندین دهه کفش‌ های پاشنه بلند به دلایل بسیار خاص جای خود را روی پای سربازان مرد، اشراف و حتی خانواده سلطنتی در نقاط مختلف جهان پیدا کردند و وقتی نوبت به تاریخچه شگفت انگیز کفش های پاشنه دار می رسد، این فقط نوک کوه یخ است.

منشأ کفش‌های پاشنه بلند را می‌توان به قرن پانزدهم در ایران جستجو کرد، زمانی که سربازان برای کمک به محکم کردن پاهایشان در رکاب، کفش‌های پاشنه بلند را می‌پوشیدند. مهاجران ایرانی این روند کفش را به اروپا آوردند، جایی که اشراف مرد آن را می پوشیدند تا بلندتر و قدرتمندتر به نظر برسند.

چوپین پایه مانند اواخر قرن پانزدهم تا اوایل قرن هفدهم، زن اروپایی طبقه بالای جامعه را به چهره ای برجسته تبدیل کرد. به خصوص در ونیز محبوبیت این کفش ها بسیار بالا بود - گاهی اوقات تا 54 سانتی متر - که از خدمتکاران به عنوان عصا استفاده می شد. شوپن ها کاملا زیر دامن پنهان شده بودند. هرچه کفش بالاتر باشد، پارچه بیشتری برای لباس مورد نیاز است، که نشانه دیگری از وضعیت است.

در سال 1673، پادشاه لوئی چهاردهم کفش هایی با پاشنه قرمز و زیره قرمز را به دربار فرانسه معرفی کرد. او پوشیدن چنین کفش هایی را به حلقه اشراف خود محدود کرد. این عمل بعداً توسط خانواده سلطنتی در سراسر اروپا مورد استفاده قرار گرفت و بسیار مد شد.