خواندن ۱ دقیقه·۶ ماه پیش

امروز جهان باید حرف بزند. و گوش کند.

> امروز که روز "گفت‌وگو" با جهان است،
من فقط به یک چیز فکر می‌کنم:
به مریم.
به مریم میرزاخانی،
که در همین روز از دنیا رفت.

> عجب تصادفی!
یا شاید نه، اصلاً تصادف نیست.
چون مریم، خودِ گفت‌وگو بود.
گفت‌وگو با ناشناخته‌ها، با معادلات لجباز، با جهانی که زنان را در علم نمی‌دید.

> ما امروز بیشتر از همیشه به مریم‌گونه بودن نیاز داریم.
به گفت‌وگوهایی که عمیق‌اند نه سطحی.
به تعامل‌هایی که حقیقت می‌سازند نه توافقِ زودگذر.
به آدم‌هایی که می‌نویسند، می‌شنوند، و از خودشان آغاز می‌کنند.

> ما جهانی را می‌خواهیم که دختر کوچکی در آن، به‌جای ترس، سؤال بپرسد.
جهانی که نامش مریم نیست — ولی به مریم سلام می‌دهد.

> امروزم را با یاد تو آغاز کردم،
با گفت‌وگو، با اندیشه، با رؤیای جهانی بهتر.

اگر تو هم حرفی برای جهان داری — بنویس.
حتی اگر کوتاه، حتی اگر سکوت.꧁