خواندن ۱ دقیقه·۵ ماه پیش

کرمانشاه؛ آنجا که تاریخ نفس می‌کشد

پنجم مرداد، روزی‌ست که بر نقشه‌ی دل ایران، نقطه‌ای درخشان را به‌یاد می‌آورد؛ کرمانشاه… دیاری که پیش از آن‌که به‌نام بخوانیمش، با طنین کوه‌ها و نجواهای باستان، روح‌مان را لمس می‌کند.

کرمانشاه نه فقط «گهواره‌ی تمدن»، بلکه گواهی‌ست بر پیوند انسان و حکمت در دل طبیعت. از بیستون و خسرو و شیرین تا طاق‌بستان و بان‌زلما، از کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده تا خاکی که هنوز صدای حماسه‌ی مادها، ساسانیان، و مردمان سخت‌کوش‌اش را در خود دارد.

هر بار که از تاریخ سخن می‌گوییم و از عشق به ایران می‌نویسیم، ردّی از کرمانشاه در آن هست. گویی این شهر، پاره‌ای از حافظه‌ی جمعی‌ ما ایرانیان است. شهری که در آن، سنگ‌ها هم به زبان می‌آیند و دیوارها، خاطره‌ای چند هزارساله را زمزمه می‌کنند.

امروز، به یاد مردمان نجیب، فرهیخته و مقاوم کرمانشاه، به احترام زبان کردی، آیین‌های کهن، و آفتابِ هر روز این دیار، می‌نویسم:

> کرمانشاه، فقط یک جغرافیا نیست؛ هویتی‌ست ایستاده در باد.

روزتان گرامی، ای مردم کرمانشاه؛
سرزمین‌تان، استوار…꧁