چند سال پیش، وارد مجموعه ای شدم که روزهای خوبی رو نمی گذروند. نه اینکه برند ناشناخته ای باشه — اتفاقاً اسمش سر زبون ها بود. اما پشت صحنه، اوضاع بهم ریخته بود:
فروش افت کرده بود. تیم فرسوده شده بود. ارتباط ها از هم گسسته بود. تولید بی انگیزه بود. و هیچ کس باور نداشت که اوضاع قابل تغییره.
وقتی دقیق تر نگاه کردم، یک چرخه ی معیوبِ نابودگر دیدم:
پرسنل کار نمی کردن، چون انگیزه نداشتن.
انگیزه نداشتن، چون دریافتی خوبی نداشتن — نه مالی، نه حتی احترام.
دریافتی نداشتن، چون شرکت حال خوبی نداشت.
و شرکت حال خوبی نداشت، چون فروش پایین بود.
و فروش پایین بود... چون پرسنل کار نمی کردن.
و این چرخه داشت همه چیز رو با خودش می برد پایین.
اما من تکلیفم با خودم روشن بود: تلاش، تلاش، تلاش... تا ایجاد تغییر.
ما نه فرمول جادویی داشتیم، نه برنامه ای که همه چیز رو یک شبه درست کنه. اما یه نقطه شروع ساده داشتیم: گوش دادن.
قدم به قدم با تیم نشستیم.
دردهاشون رو شنیدیم.
مسیر فروش رو بازطراحی کردیم.
ارتباط بین تولید و فروش رو ترمیم کردیم.
گزارش های واقعی ساختیم.
و به جای فشار... اعتماد برگردوندیم.
کم کم نشونه های تغییر دیده شد. فروش برگشت. تولید جون گرفت. و تیمی که تا دیروز فقط حضور داشت، حالا خودش دست به کار شده بود: ایده میداد، تصمیم می گرفت، جلو می رفت.
و نتیجه؟
فروشی که در آستانه سقوط بود، حالا بیش از ۵ برابر شده. مجموع های که لب پرتگاه بود، حالا به یک سازمان سودده و پرچمدار تبدیل شده.
امروز برای من روشنه:
تغییر، نه از ابزار شروع میشه، نه از سیستم.
تغییر، از «آدم هایی» شروع میشه که بهشون اعتماد میکنی و فضا میدی تا شکوفا بشن.
هر وقت به اون روزها فکر میکنم، یاد میگیرم:
مسیرهای سخت، همیشه نقطه پایان نیستن. گاهی، درست همون جاست که مسیر تازه ای شروع میشه.
من میلاد جلالوند. اینجا قراره از مسیر واقعی ام با کسب و کارها بگم. از چیزهایی که به سختی یاد گرفتم و با دل و جون تجربه شون کردم.
