جامعهء زرد و رسانه زرد

#زرد

[#زرد

‌‌

یکی از مهم ترین نکاتی که در مطالعه رسانه به اون برمی‌خوریم زردنویسی هست.

زردنویس ها مطالب و اخبار رو با بزرگنمایی و غلو به زبانی کاملا سطحی و ساده طراحی و ارسال می‌کنند.

این نوع خبرنگاری حشرِ جلب توجه دارد و به هر قیمتی حاضر است مخاطب رو به خودش جلب کند.


رسانه و خبر زرد از اصول روشنفکری و علمی تبعیت نمیکنند و مقیاس آن به هیچ وجه ویژگی نخبگی را متبادر نمیکند.

این رسانه به هرشکلی تلاش میکند تا برای افزایش دیده شدن از روش هایی مثل جنجال سازی، تکیه بر احساسات زودگذر و تب دار و داستان پردازی های دراماتیک استفاده کند.

‌‌

رسانه‌های زرد فكرساز نیستند. بنابراین قبل از اون كه تصمیم بگیرند به «چراها» بپردازند به «چگونگی»‌ توجه می‌‌كنند. ‌‌

همچنین خبررسانی زرد، در یك محیط اجتماعی هم‌جنس خودش حركت می‌كند و تا زمانی كه خواسته های شخصی و قوی افرادی را كه در نقل اون شریك هستند ، به خود جلب می‌كند به حركت و زرد پراکنی ادامه می‌دهد.

‌‌

رسانه‌های زرد بیشتر آسیب‌رسان هستند تا مفید. هتك حرمت، لمپنیسم زبانی، حفظ مخاطب در سطح پایین شعور و آگاهی اجتماعی، آموزش نامناسب و.... آسیب از سوی این رسانه‌ها متوجه جوامع مخاطب آنهاست.

‌‌

رسانه‌های زرد از دیدگاه بالاتر ذهن فعال و سازنده را رو به عوام زدگی‌ و بی‌ تحرکی‌ می‌ کشاند و تفکر جوان و خلاق را که  می‌ تواند مبتکرانه و هوشمندانه عمل کند با موضوعات سبک و بی‌ معنا به بیراهه می‌ برند.

‌‌

تا اینجای متن از «فصلنامه رسانه» نوشته "دكتر محمد سلطانی‌فر" هست و با یک وبگردی ساده پیدا و اندکی خلاصه کردم و تغییر دادم.

‌‌

خوندن این مطلب رفتار بسیاری از افرادی که جامعه کنونی ما رو شکل میدن به خاطر میاره. بدون شک اکثریت افراد جامعه ای که سطح شعور و خواسته مخاطب اون مطلب زرد هست به ناچار برای دیده شدن این رفتار رو انتخاب می‌کنه.

این روزها با رشد شبکه های اجتماعی هر یک از ما با داشتن یک صفحه شخصی کار یک رسانه رو انجام میدیم و رفتار ما متاثر از رسانه هایی است که در اطراف ما فعالیت میکنند.

زرد نویسی و زرد بودن انواع مختلفی داره و می‌تونه در اشکال مختلف خودش رو نشون بده. اون سواد رسانه ای ماست که می‌تونه به درک این جریان کمک کنه.

کمتر زرد باشیم و کمتر زرد زندگی کنیم.