الان دارم زندگی می کنم یا نه؟

نیاز داشتم بنویسم و ناگهان این مسئله " الان دارم زندگی می کنم یا نه " به ذهنم خطور کرد و با خودم گفتم چرا که نه، راجب همین می نویسم، چون هم لازم داشتم بیشتر بهش فکر کنم و هم از اون دست مسائلیه که خیلی شاید بهش اشاره نشه.

البته از همین الان بگم، احتمالا تعریف من از زندگی کردن ناامیدتون کنه، حقیقتا زندگی کردن رو با این نمی بینم که خیالت راحت باشه، در رفاه باشی، پولت از پارو بالا بره و هزار و یک دغدغه ای که تو کشوری مثه ایران برای مردم وجود داره رو نداشته باشی.

خلاصه اگه دنبال اینید که الان بگم وای ما فقط یه زندگی معمولی میخواستیم و از این حرفا، شرمنده که ناامیدتون میکنم و با اجازه میرم سراغ صحبت خودم.

من باور دارم اگه شما امروز زندگی نکنید، فردایی رو هم برای زندگی کردن پیدا نخواهید کرد. شاید یه ذره عجیب به نظر بیاد ولی تنها چیزی که شما دارید این لحظه و امروزه، اگه امروز رو به بهانه فردا یا روزهایی که معلوم نیست بیاد یا نه زندگی نکنید، اشتباه بزرگی رو دارید مرتکب می شید.

البته که زندگی توی کشوری مثه ایران تاییدیه محکمی روی این فرض میزنه، چون بعید نیست در حین نوشتن این متن موشکی بر سرم فرو بیاد و اگه این متن رو میخونید یعنی حداقل تا قبل از زدن دکمه انتشار پست این اتفاق نیفتاده.

اگه بپذیریم که منتظر فردا نباید موند و همین امروز رو باید زندگی کرد، مزه مزه کردن همین قهوه تلخ نامطلوب. میتونیم بریم سر اون بخش که حالا با وجود هزار و یک چیزی که در زندگی هر یک از ما وجود داره و جلوی اون زیست مطلوب ما رو میگیره چطور میشه زندگی کرد؟

خب من تعریف سختی برای زندگی کردن ندارم، خیلی سادس " زیست همین لحظه هایی که در اختیارم هست، به صورت آگاهانه و مطابق انتخاب خودم " خلاصه اگه براتون سئوال بود که " الان دارم زندگی می کنم یا نه؟ " ببینید حس زیستن آگاهانه و مختارانه رو دارید یا صرفا لحظات و زمان داره میگذره، بدون اینکه متوجهش باشید و ناخودآگاه همراهش دارید میرید.

حالا چرا زندگی کردن امروز مهمه؟ یا همون زیستن آگاهانه و مختارانه، چون رابطه مستقیمی داره با رضایت از زندگی، هر چی هم که باشه شما میتونید به خودتون بگید من از چیزی که بود استفاده کردم، در انتظار چیزی حرومش نکردم و حسرتی ندارم.

و خب راستش الان چنین حسی ندارم. بخشیش به خاطر اینه که بعضا فراموش می کنم ولی بخش مهمترش به دو علته، اول زندگی کردن مطابق اجباراتی که خودم به خودم تحمیل کردم ولی آگاهانه نبود و دوم زندگی کردن مطابق خواسته های دیگران و نه انتخاب خودم.

گرچه تمام تلاشمو کردم اینطور نباشه، و حتی خیلی کمتر شده نسبت به قبل ولی خب ما جایی بزرگ شدیم که توجه به حرف دیگران و برآورده کردن انتظاراتشون در تک تک سلول هامون نهادینه شده.

چیکار باید بکنم؟ نمیدونم، حتی الان که فکر می کنم بخشی از این نوشته هم برای جلب توجه دیگرانه و این همون چیزیه که الان دارم ازش گله می کنم. شاید باز باید ببینم چی میخوام و چی نه و امروز رو اونجور که میخوام چطور میتونم زندگی بکنم