کاش میشد داد بزنم، بگم &%#$%*@*&@%%$ انقدر با اون سیم بازی نکن. ولی خب از اونجایی که اجازه حرف زدنمون وابسته به نامحسوس حرف زدنه و آزادی بیان یا به عبارت بهتر آزادی پس از بیان ...داریم، همین منوال رو در پیش میگیریم.
از سر قلبم میپذیرم، بله از سر قلبم، که طرحی تحت عنوان اینترنت پرو برای یاری رسانی کسب و کار ها ارائه شد و حالا بماند تمام اتفاقات و جنجال هایی که پیرامونش پیش اومد و خودتون بهتر از من در جریانش هستید و دارید زیستش می کنید.
نیومدم یه طرفه قضاوت بکنم و بگم هر کسی از این اینترنت استفاده کنه بی شرفه یا حرف هایی از این دست.
میزان نیاز، تاب آوری و آسیب پذیری آدم ها نسبت به قطعی اینترنت متفاوته و خب نمیشه کسی که عدم استفادش از اینترنت برابر با از دست رفتن تفریحش باشه با کسی که عدم استفادش برابر با از دست رفتن سرمایه هنگفت، تلاش های چندین ماهه و چندین ساله یا عواقب جدی باشه، مقایسه کرد.
همونطور هم که به کسی نمیشه گفت نفس نکش، نمیشه بقیه رو هم از استفاده اینترنت منع کرد. از یه جا به بعد، بسته به میزان تاب آوری و نیاز هر کسی هم که باشیم مجبور به استفاده میشیم.
اما خب در هر صورت اینترنت نیاز پایه و حق عمومی همه افراده و هرگونه اعمال دسترسی و محدودیت خاص تبعیض محسوب میشه. به طبع هر کسی هم که استفاده کنه، تاییدی بر این تبعیض گذاشته، چه برای نیاز واجب و چه غیرش.
اما خب آینده به ما بستگی داره، اینکه اجازه بدیم حق پایه و عمومی همه مردم به یه کالایی لوکس و تبعیض آمیز همراه محدودیت تبدیل بشه یا جلوش وایسیم و نزاریم این اتفاق بیفته.
حرفایی شبیه اینکه صرفا " استفاده نکنید تا درست بشه " در نهایت منجر به این میشه که با یه شیب نمایی به سمت عادی شدن این قضیه حرکت کنیم، در ابتدا افرادی کم با بیشترین نیاز و کمترین تاب آوری و در ادامه عموم جامعه، که خب متاسفانه اوضاع از این اینم خراب تره.
لطفا به صرف " از اینترنت پ.ر.و استفاده نمیکنم " اکتفا نکنید. بله اگه استفاده نکنید خوبه. اگه مجبورید، استفادتون صرف اون نیاز واجب باشه. اعتراض کردن، مخالفت کردن خوبه اما مهم تر از همه این ها مطالبه گری کردنه. با امضای کارزار، با پیگیری از اپراتورها و فشار آوردن بهشون. با درخواست و اعتراض مستقیم از نهاد های مربوط، در نهایت به هر شکلی که خودت میدونید، نذارید عادی بشه. حق تون رو مطالبه کنید.
