فقه علم رسیدگی به وظایف انسان است. در فقه حدودا به حقوق انسان توجه نمی شود و به وظایف ادم توجه می شود. عموما نتیجه هم مهم نیست. فقط وظیفه مهم است. افرادی هم فقه می دانند می شوند فقیه.
فقه شبیه خط کش است. می شود قشنگ بوسیله آن خوب و بد را جدا کرد.
1- ادم دیندار باید ریش داشته باشد
2- نماز اول وقت بخواند
3- انگشتر عقیق در دست داشته باشد
4- موها کوتاه باشد
و ...
اصولا افراد مذهبی هم افرادی هستند که به فقه توجه دارند و رفتار زندگی خود را با فقه هماهنگ می کنند. لذا عموما افرادی بسیار بی رحم و خشک هستند که فقط به وظیفه شون کار دارند و نه نتیجه.
افراد خطرناکی هستند. خیلی افراد خطرناکی هستند.
حالا امروز یه مطلب کمتر شنیده شده ای خوندم:
امام محمد غزالی معتقد است که فقه یک علم دنیایی است و به امورات دنیایی ما می پردازد . نه به امورات اخروی ما.
و کلا برایش ظاهر اعمال ما مهم است و ما ممکن است یک نمازی بخوانیم که دران فقط به کلاهبرداری فکر کنیم. از نظر فقیه اینکه چه فکری بکنیم جزو مبطلات نماز نیست. ولی خوب این نماز به درد اخرت ما نمی خوره. به درد دنیای ما فقط می خوره.
بحث یه خورده مفصل تر است. انشالله سر حوصله بیشتر به ان می پردازم.( اگه ذوقش بود)
