
باازِ کوچک از پدربزرگ پرسید "چرا ماهیهای آزاد در خلاف آب شنا می کنند" پدربزرگ در حالی که لباس زیبای سرخ پوستی اش را مرتب می کرد روی به ما کرد و گفت این یک داستان سرخ پوستی دارد و دلیل پیروزی بر جهل و خرافهی سرگردان کننده را، شنای ماهی آزاد در جهت مخالف آب میداند. بله عزیزانم، داستان بر می گردد به گذشته های خیلی دور، زمانی که خرسها برای آلوده کردن رودخانه، در وسط رود به نوبت آب را گل آلود می کردند، تا براحتیِ بیشتری ماهی بگیرند. ماهیان جوان هرگز آب شفاف را ندیده بودند ولی در وصف زلالِ آب، بسیار از پیرانِ خردمند شنیده بودند، که روزی آب رودخانه شفاف و همه چیز از دوست و دشمن همان خرس و عقاب و لک لک پیدا و مشخص بوده است، از این روی همگی در یک اقدام مشترک و غافلگیرانه خرسها را رد کردند و بجز یکی دوتا از ماهیان، همه ی هزاران ماهی آزاد جوان و چابک به طرف بالای تپه حرکت کردند. آنها هرچه بیشتر پیش می رفتند و متوجه می شدند که کم کم از غلظت آلودگی و تاری آب کم شده و حقیقت زلال آبهای شیرین و پاک کوهستان چشم ها و آبشش های آنان را نوازش می دهد! از این روی این رسم تاکنون فقط مختصِ ماهیان آزاد بوده که به طرف سرچشمه ها رفته و پاکی و زلالی را از نزدیک دیده و این رسم نیاکانیِ خود را بجای آورند. پایان