تقریباً هر روز یک نسخه جدید برای یادگیری زبان میبینم.
«روزی ۱۰ تا لغت حفظ کن.»
«این اپلیکیشن رو نصب کن.»
«این تکنیک رو یاد بگیر.»
«این کتاب رو بخون.»
جالبه که بیشتر زبانآموزها هم دقیقاً همین کار رو میکنن.
از این روش به اون روش میرن.
از این کتاب به اون کتاب.
از این معلم به اون معلم.
ولی یه سؤال مهم کمتر پرسیده میشه:
اگر مشکل واقعاً این تکنیکها هستن، چرا این همه آدم بعد از سالها هنوز نمیتونن راحت انگلیسی حرف بزنن؟
من سالهاست زبان تدریس میکنم.
و هرچه بیشتر جلو رفتم، بیشتر به این نتیجه رسیدم که مشکل اصلی بیشتر زبانآموزها نه کمبود اطلاعاته، نه کمبود منابع.
مشکل اینه که بخش زیادی از صنعت آموزش زبان، یادگیری زبان رو با جمعآوری اطلاعات اشتباه گرفته.
طرف دهها کانال آموزشی رو دنبال میکنه.
صدها ویدیو دیده.
هزاران لغت خونده.
ولی هنوز وقتی باید یک جمله ساده بسازه، مغزش قفل میکنه.
چون یادگیری زبان با دانستن درباره زبان فرق داره.
همونطور که با دیدن ویدیوهای شنا، شناگر نمیشی.
با دیدن ویدیوهای آشپزی، آشپز نمیشی.
با مصرف بیوقفه محتوای آموزشی هم لزوماً زبان یاد نمیگیری.
برای همین TalkingTehran رو ساختم.
نه برای اینکه یک کانال دیگه به لیست کانالهای آموزشی دنیا اضافه بشه.
نه برای اینکه هر روز یک «نکته طلایی» جدید منتشر کنیم.
بلکه برای اینکه درباره یادگیری زبان، سؤالهای بهتری بپرسیم.
سؤالهایی که خیلی وقتها جوابهای محبوبی ندارن.
مثلاً:
آیا واقعاً حفظ کردن لغت به تنهایی جواب میده؟
آیا همه باید از یک مسیر واحد زبان یاد بگیرن؟
آیا هر چیزی که هزار بار تکرار شده الزاماً درسته؟
آیا ممکنه بعضی از رایجترین توصیههای یادگیری زبان اشتباه باشن؟
اگر قرار باشه TalkingTehran فقط یک ویژگی داشته باشه، دوست دارم اون ویژگی این باشه:
اینجا قرار نیست چیزی رو فقط چون همه قبولش دارن، قبول کنیم.
اگر قراره چیزی رو باور کنیم، باید بتونه زیر سؤال زنده بمونه.
و به نظر من، یادگیری واقعی از همینجا شروع میشه.
