هر کس تو زندگیش لازمه یک منتور داشته باشه؛ کسی که مسیر رو بهش نشون بده و راهنماییش کنه. احتمالا بعضی از افراد اعتقادی به مشاور یا کوچ ندارند و معتقدن خودشون به اندازهی کافی دانا هستن و لازم نیست کسی مسیر درست رو بهشون نشون بده. یک مثال قشنگ که در مورد مشاوره شنیدم و خیلی بهم کمک کرد این بود که: «شما زمانی که قورمهسبزی میخورید، ممکنه روی دندونتون تیکههای سبزی باقی بمونه. اینجور مواقع شما خودتون این سبزی رو نمیبینید و به عنوان یک نقطه کور برای شماست، در حالی که فرد روبهرو این رو میبینه و میتونه اون نقطه کور وجودتون رو با یک چراغقوه براتون روشن کنه.» کوچ، منتور و مشاور دقیقاً همین کار رو برای شما انجام میدن.
حالا چرا انقدر آسمونریسمون بافتم؟ چونکه چند روز پیش داخل یک جلسه آنلاین کوچینگ داخل گوگلمیت شرکت کرده بودم. منتورِ این جلسه در مورد اهمیت قدمهای کوچیک در زندگی توضیح میداد و داشت بهمون نشون میداد برای تغییرهای شگرف در زندگی لازم نیست قدمهای بابالنگدرازی برداریم، بلکه قدمهای آهسته و لاکپشتی در طولانیمدت تاثیرات زیادی روی زندگی آدمها میذاره؛ چون احتمال ول کردنِ این قدمهای کوچیک، خیلی پایینه.
سرِ جلسه کمی به فکر فرو رفتم: «نرگس! تو اومدی هدفهاتو کوچولو کردی، پس چرا هنوز هم نمیتونی انجامش بدی و همش از فردا، از فردا میکنی؟ کجای کارت میلنگه؟»
میکروفن رو وصل کردم و دقیقاً همینها رو برای منتور جلسه گفتم. بهم گفت: «درسته هدفهات رو کوچیک کردی، اما تعدادشون رو بردی بالا! در واقع میخوای با دو تا دست، ۱۰ تا هندونه برداری و در نهایت هیچکدوم از اینها رو نمیتونی برداری، چه برسه بخوای به تهِ مسیر برسی.»
قشنگترین قسمتش اینجا بود که گفت: «نرگس! تو بلد نیستی رها کنی. تو دنبال اینی که الان با این کار به چیزهایی که نرسیدی برسی و در واقع برای تسلی دادن به خودت داری این کار رو میکنی. تو میخوای چیزهایی رو جبران کنی که تا حالا نتونستی انجام بدی. بهم گفت تو نتونستی هدفهای بزرگ زندگیت رو انجام بدی، حالا اومدی تعداد حوزهها رو زیاد و بعد کوچیک کردی، ولی این راه درستی نیست.»
باید یاد بگیری رها کنی. قرار نیست تو زندگی همه کارها رو انجام بدیم؛ باید یاد بگیریم برای به دست آوردنِ یک هدف در زندگی، هدفهای دیگهای که داریم رو رها کنیم. خیلی از ما تو زندگیمون بلد نیستیم رها کنیم و مثل یک کوالا که دستهاش رو حلقه میکنه دور درخت، ما دستهامون رو محکم گره زدیم دور هدفهامون، دور رنجهامون، دور مشکلاتمون و…؛ پس برای رشد و پیشرفت کردن، باید یاد بگیریم رها کنیم.
