یکی از چیزهایی که برام همیشه نقطه کور بوده و هیچوقت بهش فکر نکرده بودم، مفهوم آیندهفروشیه. حالا این یعنی چی؟ فکر کن رفتی تو اینستاگرام و شروع کردی به اسکرول کردن. هر ریلز یا پستی که میاد، داره یه آینده بهت میفروشه. میگه بیا این کار رو بکن، دو ماه دیگه پولدار میشی. فلان کار رو انجام بده تا لاغر بشی. اگه میخوای پوستت مثل آینه صاف باشه، این محصول رو بخر. اگه این دوره رو بگذرونی، زندگیت متحول میشه. و هزار مثال دیگه... کمکم متوجه شدم بخش بزرگی از چیزی که توی شبکههای اجتماعی میبینیم، در واقع فروش یک نسخه بهتر از خودِ آیندهمونه. اما یه تناقض جالب این وسط وجود داره. همون لحظهای که داری پست بعدی رو میاری، لحظه حال داره از دست میره؛ همون زمانی که قراره اون آینده رو بسازه. یعنی در حالی که بقیه دارن آینده رو بهمون وعده میدن، ما داریم زمانِ ساختن اون آینده رو خرج تماشای وعدهها میکنیم. این دقیقاً همون چیزی بود که باعث شد به عادت اسکرول کردنم یه نگاه دوباره بندازم. اگه قراره آیندمون همون چیزی باشه که سوشال مدیا برامون ترسیم میکنه، پس شاید بهتر باشه به جای تماشای اون آینده، از همین الان شروع به ساختنش کنیم. شاید با کمتر اسکرول کردن. شاید با بیشتر ورزش کردن. شاید با سالمتر غذا خوردن. شاید با روزی فقط یک قدم کوچک رو به جلو. چون در نهایت، آینده رو نمیشه خرید؛ باید ساخت.
