فرد مبتلا به بیماری اسکیزوفرنی Schizophrenia تغییراتی را در رفتار، درک و تفکر خود تجربه می کند که باعث دور شدن از واقعیت می شود.
این وضعیت به عنوان روان پریشی نیز شناخته می شود.
متأسفانه این عارضه لکه ننگ زیادی هم برای فرد مبتلا و هم برای خانواده او به همراه دارد.
به عنوان مثال، یک تصور غلط در مورد افراد مبتلا به این بیماری این است که این افراد خطرناک هستند.
به یاد داشته باشید که فرد مبتلا به بیماری اسکیزوفرنی به ندرت می تواند خطرناک باشد، به خصوص افرادی که درمان و حمایت مناسب دریافت می کنند.
واقعیت دیگر در مورد بیماران این است که آنها هوش طبیعی دارند و عقب مانده ذهنی ندارند.
اسکیزوفرنی معمولا در سنین ۱۵ تا ۲۵ سالگی شروع می شود و به همین دلیل به آن جنون جوانی نیز می گویند.
شیوع اسکیزوفرنی در مردان و زنان برابر است و حدود ۱ درصد از جمعیت عمومی است.
در بیشتر موارد، اسکیزوفرنی یک بیماری عود کننده یا مداوم است.
درصد کمی از بیماران ممکن است تنها یک یا چند دوره روان پریشی در طول زندگی خود داشته باشند.
در طول شروع این اختلال، فرد ممکن است از دیگران دوری کند یا حتی افسرده و مضطرب شود.
گاهی اوقات ممکن است نظرات و تجربیات غیرعادی داشته باشید.
در اینجا لازم به ذکر است که هر چه علائم اسکیزوفرنی زودتر شناسایی و درمان شوند، نتایج بهتری در آینده حاصل خواهد شد.
علائم اسکیزوفرنی
هذیان: هذیان ها ایده های غیر واقعی هستند که بیمار به شدت به آنها اعتقاد دارد و شک ندارد که واقعی نیستند. این هزیان ها عبارتند از: از دست دادن کنترل، از دست دادن انتشار افکار، حس گم کردن مدارک، دست دادن حس خیانت، از دست دادن همکارها، از دست دادن احساس گناه و غیره. در از دست دادن کنترل، قربانی بر این باور است که از کنترل خارج شده است و نیروی دیگری رفتار و رفتار کنترل شده توسط ذهن او را کنترل می کند. در توهمات فکری، فرد مورد نظر فکر می کند که افکارش از طریق وسایلی مانند رادیو و تلویزیون پخش می شود. وقتی انتساب از بین می رود، موضوع داده رفتار و اعمال اطرافش را به خود نسبت می دهد، مثلاً فکر می کند مجری تلویزیون با او صحبت می کند، یا اگر دو نفر در یک گروه آرام صحبت می کنند، تصور می کند که درباره او صحبت می کند.
توهم: یعنی فرد بیمار صداهایی را می شنود که سایر افراد قادر به شنیدن این صداها نیستند.
اختلال تفکر: تظاهر به صورت گفتارهای بیربط و نامربوط میباشد.
فقدان انگیزه: فرد بیمار انگیزهای برای انجام فعالیتهای روزانه خود ندارد.
عدم توانایی در ابراز احساسات
انزوای اجتماعی: فرد بیمار بسیار گوشهگیر می شود و ماهها و حتی سالها ممکن است در اجتماع ظاهر نشود. این خود میتواند به دلیل هزیان ها باشد یا عدم وجود مهارتهای اجتماعی در فرد بیمار.
فقدان بینش: تقریباً همه مبتلایان از بیماری خود بی اطلاع هستند زیرا فکر می کنند تمام هذیان ها و توهمات آنها واقعی است و این دلیل بسیار مهمی است که آنها از درمان خودداری می کنند. و گاهی بستری شدن اجباری تنها راه درمان این افراد است.
