کبریت راروشن نکن

اولین باری که فهمیدم دنیا آن چیزی نیست که فکر می‌کردم،

وقتی بود که مارهایی از دهان برخی آدم‌ها بیرون می‌آمد؛

مارهایی که جای کلمات را گرفته بودند و آرام اطرافم را می‌بلعیدند.

وحشت، خشم و نفرت روی قلبم نشست؛

قلبم مثل کاغذی مچاله شد.

اما فهمیدم که این مارها نمی‌دانستند چه بر من می‌گذرد،

و تنها با نادانی و ترس خودشان عمل می‌کردند.

دستانم که برای کمک دراز کرده بودم، شکستند،

و زندگی‌ام به نظر می‌رسید سیاه شده است.

با این حال، هنوز زنده‌ام، هنوز نفس می‌کشم،

و می‌دانم که می‌توانم سکوت و فکر را جایگزین خشم کنم.

اگر تو هم این درد را می‌شناسی، بدان که تنها نیستی؛

دنیا می‌تواند زخم بزند، اما هنوز راهی برای بازگشت و درک وجود دارد.و من یاد گرفته‌ام که حتی وقتی همه چیز زیر پایم لگدمال می‌شود،

می‌توانم خودم را پیدا کنم و سبک شوم.