فرزندان ما

پدر و مادر به فرزندشان می گویند: برو یک لیوان آب بیاور، و فرزند می گوید: خسته ام، می شود خودتان آب بیاورید؟

پدر و مادر با ناراحتی نگاهی به فرزندشان می کنند و می گویند: دیگه دوره و زمونه عوض شده!

ما جرات نمی کردیم، پامون رو جلوی پدر و مادرمان دراز کنیم، حالا این بچه به من می گوید: خودت برو آب بیار.

می دانی من چه قدر زحمت تو رو کشیده ام؟

و یا پدر و مادر به فرزند می گویند: من حال ندارم، برو تلفن رو جواب بده، ببین چه کسی هست.

و فرزند به دنبال بازی اش می رود و تلفن قطع می شود.

پدر و مادر با ناراحتی به فرزندشان می گویند: مگه من به تو نگفتم تلفن را جواب بده؟

چه قدر پررو شده ای که به حرف من اهمیت نمی دهی.

و این توقع پدر و مادر، حتی پس از بزرگ شدن فرزندشان هم ادامه دارد.

یعنی فرزندشان ازدواج می کند، و خودش فرزنددار هم می شود، باز هم پدر و مادر با حالت امری با فرزندشان صحبت می کنند.

نکته:

نکته این جاست که قطعا فرزند در منزل وظایفی دارد و باید آن ها را انجام دهد.

قطعا نباید این گونه باشد که فرزند هیچ کاری را انجام ندهد و همه گوش به فرمان او باشند.

قطعا باید احترام پدر و مادر را نگه دارد و به حرف آن ها گوش کند.

حتی در بزرگسالی هم، هنوز فرزند پدر و مادر است و باید حواسش به پدر و مادرش باشد.

اما مسئله این جاست که، پدر و مادر نباید به فرزندشان به چشم یک برده نگاه کنند.

این که پدر و مادر دائم به فرزندشان امر و نهی می کنند.

این که اگر پدر و مادر یک حرف غیر منطقی زدند، و فرزند با کمال احترام، حرف غیر منطقی آن ها را گوش نکرد، و پدر و مادر عصبانی شدند.

این که وظایف و کارهای خودمان را از فرزندمان بخواهیم و آن ها هم حتما باید انجام دهند.

این که حتی پس از فرزنددار شدن فرزندمان، باز هم با همان لحن با فرزندمان صحبت کنیم.

این ها اشتباه است.

یادمان باشد که فرزند ما یک انسان است و احتیاج دارد که ما برای او شخصیت قائل شویم.

احتیاج دارد که ما احترام او را نگه داریم.

حتی اگر خاصه ی منطقی از او داریم، با احترام از او خواهش کنیم.

اگر ما با احترام با او برخورد نکنیم و جلوی دوستانش و اقوام، نوع صحبتمان با فرزندمان دستوری باشد، قطعا دیگران هم به خودشان اجازه می دهند که با او این گونه صحبت کنند.

و فرزند ما چون دستور شنیدن برایش کاملا عادی شده، در مقابل دستور دادن دیگران و بی احترامی کردن دیگران نسبت به خودش، هیچ واکنشی نشان نمی دهد.

و این باعث می شود که در آینده، حتی در سرکارش، اجازه دهد که همه به او دستور دهند.

پدر و مادر عزیز: بدانید که فرزندان ما، فرزندان ما هستند، نه برده های ما.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی