پدر و مادر

امروز دلم می خواهد سنت شکنی کنم و به جای نوشتن از فرزند، از پدر و مادر بنویسم.

پدر و مادری که گاهی ما آن ها را فراموش می کنیم.

پدر و مادری که اگر آلزایمر هم بگیرند و همه چیز را فراموش کنند، اما فرزندشان را فراموش نمی کنند.

اما فرزندانی داریم که همه چیز را به یاد می آورند، ولی پدر و مادر را فراموش کردند.

پدر و مادری که جوانیشان را پای فرزندانشان گذاشتند و حالا که پیر شدند، کسی به آن ها سر نمی زند.

فرزندی که حالا و با کمک پدر و مادرش برای خودش کسی شده، و به خودش اجازه می دهد سر پدر و مادر داد می زند.

برای بهتر درک کردن این مطلب، داستانی را برای شما تعریف می کنم.

روزی یکی از علما از کنار منزل شاگردش رد می شد، که دید سر و صدای زیادی از منزل شاگردش بلند است و متوجه شد که او دارد با مادرش بحث می کند.

این عالم به کلاس درس رفت، و شاگردی هم که داشت با مادرش بد صحبت می کرد، بعد از دقایقی وارد کلاس شد.

این استاد درس خود را سریع به پایان رساند و به همه ی شاگردان گفت بروند، به جز شاگردی که داشت با مادرش بد صحبت می کرد. او را نگه داشت وهمه که رفتند، به این شاگرد گفت: تا هفته ی آینده، یک سنگ به شکمت می بندی و حق باز کردن آن را هم نداری. این شاگرد هر چه از استاد، علت این کار را پرسید، استاد جوابش را نداد.

بعد از چند روز شاگرد ناراحت به پیش استاد آمد و گفت: استاد متوجه شدم. این چند روزی که سنگ بر روی شکمم بود، نه خواب درست و حسابی داشتم و نه در بیداری راحت بودم.

استاد گفت: مادر تو، نه ماه تو را این گونه و با این همه سختی نگه داری کرده.

چگونه به خودت اجازه می دهی که این گونه با او صحبت کنی؟

حقیقت همین است.

حتی اگر پدر و مادر اشتباهاتی هم داشته باشند، به اندازه ی نه ماهی که مادر ما، نتوانست حتی یک خواب راحت داشته باشد، نمی توانم جبران محبت های او را بکنیم.

ای کاش گاهی هم که شده، می نشستیم کنار پدر و مادر و مثل قدیم با هم حرف می زدیم.

از پدر و مادر سوال می پرسیدیم. هنوز هم جواب بسیاری از سوالات ما، دست پدر و مادر ماست.

ای کاش، این قدر که به موتور جستجوگر گوگل اعتماد داشتیم و سوالاتمان را از گوگل می پرسیدیم، سوالاتمان را از پدر و مادرمان می پرسیدیم.

خلاصه حواستان بیشتر به پدر و مادرتان باشد.

طبق فرمایشات قرآن و اهل بیت، اگر زندگی زیبایی را هم می خواهید، زندگی زیبا در دعای پدر و مادر است.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی