آن سه و نیم درصد

تصور کنید تحت یک رژیم بشدت سرکوب گر زندگی می کنید. انتخابات وجود دارد اما نمایشی، رهبران و نمایندگان شان همیشه رای می آورند، نیروهای امنیتی با مخالفین با شدت برخورد می کنند، و مردم را مورد آزار و اذیت قرار می دهند. این وضعیتی است که هم اکنون بسیاری از مردم جهان تجربه می کنند.


تصور کنید که تصمیم به اقدامی می گیرید. بهترین راه برای به چالش کشیدن سیستم چه خواهد بود؟ یک راه حل احتمالا منطقی این است که چون قدرت از درون لوله اسلحه بیرون می آید، هرچند تراژیک، ولی برای مردم عموما راهی جز اقدامات خشونت آمیز برای ایجاد تغییر وجود ندارد.


دیدگاه مقابل اما می گوید بهترین راه برای تغییرات سیاسی مقاومت مدنی و غیرخشونت آمیز است، تاکتیک هایی مانند اعتراض، بایکوت کردن، و عدم همکاری، مواردی همچون صربستان و پایین کشیدن میلوسویچ از قدرت در سال 2000، یا سرنگونی فردیناند مارکوس در فیلیپین در سال 1986. اما در نقد این ایده میتوان به شکست جنبش های غیرخشونت آمیز چین در 1989، یا پیروزی حرکت خشونت آمیز الجزیره برای استقلال از فرانسه اشاره داشت.


اما داده ها در عمل به ما چه می گویند؟


تحقیق روی تمام جنبش های بزرگ خشونت آمیز و غیر خشونت آمیز از 1900 تا 2006 شامل صدها کمپین نتایج بسیار غیرمنتظره ای را ارائه داد. عملا جنبش های غیرخشونت آمیز در سراسر جهان دو برابر موفق تر از حرکت های خشونت آمیز بوده اند، و این اختلاف بمرور زمان رو به افزایش هم بوده است، یعنی موفقیت رو به افزایش حرکت های غیرخشونت آمیز و شکست های بیشتر حرکت های خشونت آمیز. این حتی در رژیم های بشدت سرکوب گر هم صدق می کند.


داده ها نشان میدهند تمام جنبش هایی که به میزان مشارکت فعال 3.5% جامعه رسیدند پیروز شدند، و البته بسیاری با میزانی کمتر هم به موفقیت رسیدند. اما نکته اینجاست که تنها کمپین های غیرخشونت آمیز توانسته اند به این عدد برسند. در عمل جنبش های غیرخشونت آمیز بطور متوسط چهار برابر بزرگتر از موارد خشونت آمیز هستند و قشر متنوع تری از مردم را در برمیگیرند.


تاکتیک های غیرخشونت آمیز مانند اعتراضات خیایانی می توانند افرادی که شجاعت کمتری دارند را هم جذب کنند، افرادی از گروه های مختلف اجتماعی و سنی. در این مرحله هر کسی از درون دستگاه امنیتی حداقل افرادی را درون جنبش اعتراضی میشناسد، که در نتیجه اقدام خشونت آمیز علیه معترضان را سخت تر می کند. همچنین، سیستمی که از درون جنبش های غیرخشونت آمیز بیرون می آید با احتمال بسیار بیشتری دموکراتیک تر بوده، و احتمال جنگ داخلی پس از آن نیز کمتر است.


اریکا چنووس - استاد حقوق بشر و امور بین الملل دانشگاه هاروارد


منبع https://bit.ly/1faVwPn