دکتر جواد آشتیانی در دورهی رضاشاه مدتی وزیر بهداری بوده و در زمان تحصیل در اروپا نمایندگی دولت ایران را در برخی مجامع جهانی نیز به عهده داشته است.
آشتیانی در خاطرات خود به نکتهی ظریف و مهمی اشاره کرده که فرضیهی تلاش طولانیمدت و پیچیدهی انگلیس را برای تضعیف و تجزیهی ایران و تسلط بر آن تأیید میکند.
او گفته است که پس از جنگ جهانی اول و با حضور پنجاه کشور، سازمانی برای مقابله با گسترش بیماریهای واگیر تشکیل شد.
نکتهی قابل تأمل در خاطرات آشتیانی اینجاست که عیناً میآوریم:
«اهمیت مذاکرات و تصمیمات متخذه در این کمیته از این لحاظ بود که ممالک متنفذ و استعمارگر اروپایی، اغلب، نظرات و منویات سیاسی خود را در لفافهی بهداشتی به کشورهای ضعیف تحمیل میکردند.
منجمله دولت انگلیس به بهانهی اینکه دولت ایران به علت فقدان وسایل درمانی و نداشتن وسایل قرنطینهی قابل اطمینان، قادر نیست اصول و موازین صحی(بهداشتی) بینالمللی را در بنادر خود در خلیج فارس به مورد اجرا گذارد و بیم آن میرود که از این راه بیماریهای وبا و طاعون و غیره به اروپا سرایت کند، پیشنهاد کرده بود که مسئولیت امور صحی(بهداشتی) بنادر ایران در خلیج فارس به عهدهی آن دولت واگذاشته شود و این پیشنهاد مورد قبول و تصویب سایر دول قرار گرفته و طی مادهی ۹۰ در قرارداد صحی بینالمللی گنجانده شده ولی دولت ایران نسبت به این ماده شدیداً اعتراض نمود و قرارداد مزبور را با شرط حذف این ماده امضا نموده و به همین قرار نیز به تصویب مجلس شورای ملی رسید.»(کتاب رضاشاه کبیر در آیینهی خاطرات، ص ۱۴)
آشتیانی افزوده است که با پیگیری و هماهنگی با دستگاههای مرتبط با این موضوع در داخل ایران، اقداماتی در مسیر تقویت امکانات بهداشتی بندرهای جنوبی انجام شد تا انگلیسیها برای حضور و تسلط بر این بخش مهم کشور دنبال بهانهی دیگری بگردند.
