امروز یکی از آن روزهایی بود که میدانستم بعداً یادم میماند. نه بهخاطر یک اتفاق خیلی بزرگ، بلکه بهخاطر برداشتن یک قدم جدی. قدمی در مسیری که اسمش شده لانچینو.
سالهاست که سازندههای ایرانی در حال ساختناند. اگر کمی دقیقتر نگاه کنیم، میبینیم ایده و تلاش هیچوقت کم نبوده. از استارتاپهایی که با هزار امید و چالش جلو میروند گرفته تا ابزارهای کوچکی که یک نفر، بعد از ساعت کاری یا آخر شب، فقط برای حل یک مسئله شخصی ساخته است. مسئله اینجا نیست که پروژه وجود ندارد؛ مسئله این است که اغلب این پروژهها جایی برای دیدهشدن ندارند.
معمولاً بعد از اینکه یک پروژه آماده میشود، نهایتاً لینک آن در چند گروه یا شبکه اجتماعی پخش میشود، چند نفر میبینند، چند بازخورد نصفهنیمه میآید و بعد همهچیز تمام میشود. نه مسیری برای ادامه هست، نه فضایی برای رقابت سالم، نه جایی که بشود فهمید آیا واقعاً کسی به این محصول نیاز دارد یا نه. خیلی از پروژهها نه بهخاطر بد بودن، بلکه بهخاطر دیدهنشدن متوقف میشوند.
لانچینو دقیقاً از همینجا شروع شد. از این سؤال ساده که چرا نباید یک جای مشخص وجود داشته باشد که سازندههای ایرانی بتوانند پروژهشان را جدی لانچ کنند؛ جایی که فقط ویترین نباشد، بلکه امکان دیدهشدن واقعی، رأیگرفتن و بازخورد گرفتن فراهم شود. جایی که سازنده احساس نکند دارد در خلأ کار میکند.
ایده لانچینو این نیست که فقط پروژهها را لیست کند. اگر هدف همین بود، ارزش ساختن نداشت. چیزی که مهمتر است، ساختن یک فرهنگ است؛ فرهنگ لانچکردن. اینکه ساختن فقط تا مرحله کدنویسی یا طراحی تمام نشود و ارائهدادن، شنیدن نظر دیگران و اصلاحکردن هم بخشی از مسیر باشد. لانچینو میخواهد سازندهها را به دیدهشدن وصل کند و به آنها بگوید اگر چیزی ساختهای، اینجا جایش است.
لانچینو قرار است فضایی باشد که در آن پروژهها با هم مقایسه شوند، اما نه به شکلی مخرب. رأیدادن و رقابت در لانچینو قرار نیست باعث ناامیدی شود، بلکه قرار است انگیزه بسازد. دیدن کار دیگران، بهجای دلسردکردن، میتواند باعث یادگرفتن و بهتر ساختن شود. رقابتی که سالم باشد، معمولاً به رشد همه کمک میکند.
این پلتفرم فقط برای استارتاپهای بزرگ یا تیمهای چندنفره نیست. اگر یک نفر هستی که یک ابزار کوچک ساختهای، اگر تازه MVP پروژهات آماده شده، یا حتی اگر اولین محصول دیجیتالت را ساختهای و نمیدانی کجا معرفیاش کنی، لانچینو میتواند نقطه شروع خوبی باشد. مهم نیست پروژهات چقدر بزرگ است؛ مهم این است که ساختهای و میخواهی دیده شود.
البته لانچینو هنوز کامل نیست. در حال ساختهشدن است، باگ دارد و کلی جای بهترشدن پیش روست. اما هر روز یک قدم جلوتر میرود و با بازخوردها شکل بهتری میگیرد. این پروژه قرار نیست یکشبه همهچیز را تغییر دهد، اما میتواند شروع یک مسیر باشد؛ مسیری که در آن پروژههای ایرانی کمتر گم شوند و سازندهها کمتر تنها بمانند.
لانچینو بیشتر از آنکه یک سایت باشد، یک تلاش است. تلاشی برای اینکه ساختن در سکوت تمام نشود و هر کسی که چیزی میسازد، بداند جایی هست که میتواند آن را جدی لانچ کند. اگر در نهایت حتی چند پروژه بهواسطه لانچینو دیده شوند و چند سازنده انگیزه بگیرند که ادامه بدهند، این مسیر ارزشش را داشته است.
