آیا به نظر شما طناب، رشته، قیطان، نخ، ریسمان چند لا، ابریشم خام و روبان و … نامهای مختلف یک محصول هستند؟ باید بگویم خیر هرکدام از این اسامی مختص به محصولی خاص است. شاید پایهی این محصولها شبیه هم باشد اما روش تولید و کاربردهای مختلفی دارند. برای شناخت بهتر هر کدام به بررسی آنها میپردازیم.
نخ رشتهای ممتد و چند لایه، نازک و بلند است که از الیاف طبیعی، مصنوعی یا فیلامنتها ساخته شده است. از نخها، در بافندگی یا بافت پارچه لباسها، در کشاورزی، بسته بندی و دیگر صنایع استفاده میشود. ویژگیهای نخ بستگی به کاربرد آن دارد. گاهاً تصور میشود که نخ فقط از پشم قابل تولید است، در حالیکه میتوان آن را از طریق هر نوع الیافی تولید کرد. نخها انواع مختلفی از جمله نخ کشاورزی، نخ بیلر، نخ بسته بندی، نخ تابیده، نخ کادو، نخ پلی پروپیلن و … دارند.
طناب، کمند یا ریسمان، یک رشته دراز از الیاف درهم تابیده است. دهخدا نیز ریسمان را اینگونه معنی میکند: نخی که از به هم تابیده شدن چند نخ ایجاد شده است. علت درهم تابیدن رشتههای الیاف در طناب این است که موجب بالا رفتن استحکام آن میشود که بتوان از از آن در امور کششی و اتصالات استفاده کرد. موادی که طناب از آنها ساخته میشود به طور کلی پشم و مو و نایلون و پلی پروپیلن و کنف و کتان و فولاد و … است. طنابهایی که از مواد پلیمری تولید میشوند طناب پلاستیکی نام دارد. اگر جنس طناب از کنف باشد هنگامی که در آب قرار بگیرد استحکام بیشتری از خود نشان میدهد. در مکرومه بافی مدرن از طناب و رشته استفاده میشود. طناب و رشته شبیه هستند با این تفاوت که طناب چند لایه است. به این معنی که هر طناب از دستههای چند رشتهای تشکیل شده است که به هم تابیده یا بافته شده اند. پس طناب بافتی متفاوت دارد و محکمتر است.
