سیما گفت: ببین لیلی، روان درمانگر مگه چی کار می کنه؟ ؛ سعی می کنه کانالی که برای خودت ساختی و داری تخته گاز در اون می دوی که تپ، به دیوار سفت بخوری، رو باز کنه.
میخاد کاری کنه که با اصابت محکم به دیوار نشکنی، که سرعتت رو کمتر کنی و آرامتر باشی.
روان درمانگر سعی می کنه با ریزوندن دیوار قسمتهایی از این کانال، تو رو از حس اجبار تنگی و تباهی رها کنه یا دست کم، کمی از این حس، جدا کندت.
گفتم: آره، آفرین، چه خوب بیان کردی.
سیما ادامه داد: خوب ببین پس من با تو در مورد مشکلم با بیژن حرف می زنم، تو همه اش سعی کن با ایجاد تضاد و پرسش، کانالهایی رو که با کانالیزه کردن احساسات و افکارم ساختم سست کنی، بلرزونی،بریزونی یا هر چی. بعد من حسم باز میشه، دیدم باز میشه، بهتر می فهمم با چیا رو به رو هستم و کی هستم و کجا هستم و اینا.
گفتم: آره، خیلی هم جالب به نظر می یاد.
گفت: ببین مثلا من می گم: «از دیده نشدن، خسته شدم» ، تو بگو: «مطمئنی که خودت زیرزیزکی سیگنال منو نبین، نمی فرستی» ؟
گفتم: خودت که بهتر از من بلدی، گفت: اینا الان شانسی خوب دراومد وگرنه خوب واقعا خودم یه جورایی تو نحوه بینش خودم، محاصره شده هستم و کسی که بیرون از این محاصره است، بهتر می تونه بشکندش.
گفتم: «بله کاملا درسته. خوب باشه، اتفاقا یه مقدار شبیه بازی هم میشه انگار. حتی هیجان زده هم هستم که انجامش بدم» و خندیدم.
ادامه دارد.
