برای دوستان ناامید از زندگی

خواهش می کنم از این فکر برگردید.

شما بسیار ارزشمند هستید و من نمیخام یک هموطن خوش قریحه و توانمند که سرمایه وطنم هست از وطنم کم بشه، هرگز.

درسته که زندگی پر از ابهام و رنجه اما در عین حال تنها چیزیه که داریم.

فکر نکنید همه خوشحالن که زندگی می کنن

یا احمقن که نفهمیدن زندگی پوچه

کسی نمی تونه بگه زندگی گوهره یا آشغاله، بلکه زندگی مبهمه، نمی دونیم از کجا اومدیم و به کجا می ریم و چرا

بشر از روز اول همین بوده اما داره به صورت دسته جمعی این ابهامو تاب می یاره، به خاطر همین ادبیات و هنر رو درست کرده و سعی می کنه قوی‌تر بشه و تکنولوژی درست کرده.

مثل ابنای بشر مثل چند دوست هست که در یک جنگل ترسناک گم شدن و دست هم رو گرفتن و آواز می خونن که خوف نکنن.

همه ما انسانها، از ابتدای تاریخ تا الان چون دست همو گرفتیم و آواز می خونیم(هنر، معماری، تکنولوژی، علم،...) تونستیم خوف نکنیم و دلمون به همدیگه گرم باشه. ما فهمیدیم که این گرما چیز خوبیه هر چند جنگل مخوفه.

پس دست ما رو ول نکن هموطن و گرمای وجود خودتو از این بشر ترسیده، دریغ نکن.

بله بعضی آدما خیلی به زندگی وصلن و بدون هیچ دلیلی می تونن سرزنده باشن ولی بعضی دیگه کمتر وصلن و زندگی رو تاب می یارن، فکر نکن همه باید مثل گروه اول باشن. آدمها یه جور نیستند نه به لحاظ ژنتیکی و نه شرایط اجتماعی و خانوادگی.

شاید از گروه اول مثلا یه بیزینسمن شنگول در بیاد ولی شاید بالاترین فلاسفه و دانشمندان از گروه دوم در می یان و وقتی گروه اول از قضای روزگار با دردهای بزرگ مواجه میشن و اتصالشون رو به زندگی از دست می دن، بدون گروه دوم راه نجاتی نداشته باشن.

فکر نکن باید خیلی آدم شنگولی باشی تا ارزشمند باشی. این ارزش جامعه مصرف زده است. همینکه زندگی رو تاب بیاری، کافیه.

شاید بیشتر انسانها یاد گرفتن زندگی رو تاب بیارن هر چند از بیرون، الکی خوش به نظر برسند.

دوست جوان من به گروه افرادی که قدرت مواجهه با چهره بدون آرایش زندگی را داشتند و آن را تاب آوردند و کنار آمدن با آن را بلد شدند و فرصت بهره مند شدن از تمام جنبه های جالب زندگی رو از خودشون دریغ نکردن، خوش آمدی.