پول کوانتومی نوعی واحد پولی است که به جای استفاده از کاغذ، جوهرهای خاص یا کدهای دیجیتال معمولی(که همگی قابل کپی یا جعل هستند)، از کیوبیتها(Qubits) برای ذخیره اطلاعات استفاده میکند. در پول دیجیتال فعلی ما در واقع یک رقم یا فایل را منتقل میکنیم که میتواند هزاران بار کپی شود(به همین دلیل به سیستمهای مرکزی مثل بانکها نیاز داریم تا جلوی خرج کردن دوگانه یا Double Spending را بگیرند). اما در پول کوانتومی هر اسکناس یک وضعیت کوانتومی منحصربهفرد دارد.
پایه و اساس امنیت این پول، قانونی در مکانیک کوانتوم است که میگوید هیچکس نمیتواند از یک حالت کوانتومی ناشناخته، یک کپی دقیق ایجاد کند. اگر جاعلی بخواهد از یک اسکناس کوانتومی کپی بگیرد، مجبور است ابتدا آن را اندازهگیری کند. اما در دنیای کوانتوم، عمل اندازهگیری باعث فروپاشی تابع موج و تغییر حالت ذره میشود. نتیجه این است که:
کپی ای از آن ساخته نمیشود.
اسکناس اصلی تخریب شده و دیگر توسط بانک مرکزی شناسایی نمیشود.
یک سیستم پول کوانتومی معمولاً شامل سه مرحله است:
صدور: بانک مرکزی مجموعهای از فوتونها (ذرات نور) را در وضعیتهای کوانتومی خاص و تصادفی قرار داده و آنها را روی یک حامل (مثل یک تراشه کوانتومی) ذخیره میکند. بانک این کدها را در دیتابیس خود نگه میدارد.
انتقال: کاربر اسکناس را به شخص دیگر میدهد. این انتقال فیزیکی است اما محتوای آن کوانتومی است.
تأیید: برای اینکه شخص بداند پول واقعی است، آن را به بانک میفرستد (یا از طریق یک درگاه تأیید میکند). بانک با چک کردن وضعیت کوانتومی در برابر دیتابیس خود، صحت آن را تأیید میکند.
ورود پول کوانتومی به چرخه اقتصادی میتواند تحولات بنیادینی ایجاد کند:
در اقتصاد سنتی، میلیاردها دلار هر ساله صرف طراحی اسکناسهای ضدجعل و شناسایی پولهای تقلبی میشود. پول کوانتومی جعل را از نظر فیزیکی غیرممکن میکند. این یعنی امنیت ۱۰۰٪ در سطح سختافزار، بدون نیاز به اعتماد به چاپخانهها.
اگر سیستمهای «تأیید محلی» (Local Verification) توسعه یابند، کاربران میتوانند بدون نیاز به اتصال به سرور مرکزی بانک، صحت پول را تشخیص دهند. این امر باعث میشود سرعت گردش پول افزایش یافته و هزینههای کارمزدی بانکها برای تأیید تراکنشها کاهش یابد.
امروزه اکثر سیستمهای بانکی و رمزارزها (مثل بیتکوین) از رمزنگاری ریاضی استفاده میکنند که احتمالاً توسط رایانههای کوانتومی آینده شکسته میشوند. اما پول کوانتومی چون بر پایه قوانین فیزیک است(نه پیچیدگی ریاضی)، در برابر هر نوع قدرت پردازشی، حتی رایانههای کوانتومی، مقاوم است.
بانکهای مرکزی میتوانند واحدهای پولی را با ویژگیهای خاصی(مانند تاریخ انقضا یا محدودیتهای مصرف) صادر کنند که به دلیل ماهیت کوانتومی آنها، غیرقابل تغییر باشند. این موضوع میتواند ابزارهای جدیدی برای مدیریت تورم در اختیار دولتها قرار دهد.