در حقوق ایران به عنوان اصل سکوت به تنهایی حالی از اراده شخص نیست و از وضع شخص ساکت چیزی فهمیده نمی شود و موارد استثنائی که سکوت در آنها علامت رضاست سکوت محض نمی باشد و عموماً قرینه ها و اماراتی هستند که می توانند مبین اراده شخص باشند البته این قرینه ها همواره علامت رضا و قبولی نیست بلکه گاهی نشانه رد مخالفت نیز هستند از آن جا که وسایل ابراز اراده محدود و منحصر به موارد خاصی نمی باشد هر نوع وسیله که مبین اراده شخص باشد می تواند علامت رضا باشد و نوع وسیله تاثیری در بیان اراده ندارد مگر اینکه منع خاصی وجود داشته باشد.
ولی حقیقت این است که این تعبیر نیز خالی از مسامحه نیست زیرا در موارد استثنایی که سکوت علامت رضا بشمار می رود نفس سکوت ارزشی ندارد بلکه قرائن موجود به گونه ای که بیان گردید مبین اراده شخص می گردند و ارزش واقعی به آنان تعلق دارد نه نفس سکوت هنگامی که شخص به موجب قرارداد یا به حکم قانون ملزم به بیان است و سکوت اختیار میکند توافق و تعهد پیشین او به سکوت ارزش و اعتبار می دهد و خودداری از بیان نیز سکوت محض (مجرد) محسوب نمی شود بنابراین نفس سکوت چه به معنی سکون و عدم تحرک باشد چه به معنی خودداری از سخن گفتن نمی تواند مبین اراده شخص ساکت باشد زیرا سکوت اعم از رضا است و بدون اماره و قرینه ارزش و اعتباری ندارد آنچه به سکوت ارزش و اعتبار میدهد اماره و قرینه ای است که به آن ضمیمه میشود و در این حالت سکوت به معنی خودداری از بیان یا عمل است نه سکون و عدم بطور کلی در مواردی که اراده ابراز می شود به اعتبار وجود و ابراز اراده صریح یا ضمنی سکوت می شکند و اثر حقوقی بر آن مترتب می شود این اثر به اعتبار همان اراده است نه سکوت.
