نسیم زمستانی که از دامنهها میگذرد، هوای تازه و سرد را با خود به همراه دارد و برف روی شاخهها و سنگها، انعکاس نور را به شکلهای زیبا و متفاوتی نمایش میدهد. این تصاویر نه تنها چشم را نوازش میکنند، بلکه ذهن را به دنیای تفکر و تأمل میبرند. جایی که میگذر زمان را لمس کرد، خاموشی برف را شنید و عظمت کوه را حس کرد.
عکسی از کوه و برف زمستان، صرفاً یک تصویر نیست؛ بلکه است میان و طبیعت، قدرت پلی خالص انسان و چرخه بیپایان فصلها. نگاه کردن به چنین تصویری، آرامشی به روح میبخشد و گاهی اوقات ما را به سفرهای ذهنی دور و دراز میبرد. به جایی که قدم زدن روی برفهای نرم، نفس کشیدن در هوای سرد و لمس سکوت طبیعت، تجربهای فراموشنشدنی خواهد بود.
رنگ سفید برف، در تضاد با سنگهای خاکستری و آسمان کبود، حس خلوص و تازه را منتقل می کند؛ حسی که شاید در زندگی روزمره کمتر تجربه میکنیم. هر نقطه از این تصویر داستانی دارد: رد پای حیوانی که لحظاتی پیش از عبور کرده، قطرههای آب یخ زده روی شاخهها، یا پرتوهای نور خورشید که به سختی از میان ابرهای سنگین عبور میکنند. همه این جزئیات، تصویر را زنده و پویا میکنند و بیننده را در خود غرق میکنند.
زمستان های برفی، کوه صبر و مقاومت. بلندای آنها و سرمای سخت، نمادی از ایستادن
