دنیا عوض شده.
الان دیگه فقط من و تو نیستیم که طراحی میکنیم.
یک موجود خستگیناپذیر، بیمرز و پرقدرت هم کنارمونه: هوش مصنوعی.
پس سؤال الان اینه:
اگه AI میتونه تو چند ثانیه دهها طرح بزنه، چرا هنوز به من نیاز هست؟
اگه میتونه استایل بزنه، فونت انتخاب کنه، رنگ ست کنه، حالا من چی دارم که اون نداره؟
اگه گرافیک دیزاینری، این مقاله برای توئه.
اگه صاحب برندی، این مقاله بهت میگه چرا هنوز باید با یه «طراح انسانی» کار کنی، نه فقط یه ربات.
هوش مصنوعی از روی دیتا یاد میگیره.
اما من و تو؟ ما از زندگی یاد میگیریم.
من طراحم، ولی قبلش یه آدمم که خاطره دارم، تجربه دارم، شکست خوردم، هیجانزده شدم، ترسیدم، عاشق شدم.
این تجربهها توی طراحی میریزن.
رنگی که انتخاب میکنم فقط خوب نیست؛ معنی داره.
تصویری که میسازم فقط زیبا نیست؛ واقعیه، چون از یه جایی تو وجودم میاد که هوش مصنوعی نداره.
تو میتونی به AI بگی: «یه لوگو طراحی کن برای یه برند آرایشی ایرانی با حس لوکس و زنانه.»
اما آیا AI میفهمه مخاطب ایرانی دقیقاً از «لوکس زنانه» چی میخواد؟
آیا درک میکنه تفاوت بین لوکس غربی با لوکس شرقی چیه؟
آیا حس میکنه که اون خانم مخاطب چطور با یه فونت نازک یا یه رنگ صورتی کمرنگ ارتباط میگیره؟
نه.
اون فقط حدس میزنه.
من اما میدونم. چون توی اون فضا زندگی کردم.
طراح انسانی با مشتری حرف میزنه، سوال میپرسه، با شکهاش کنار میاد، چیزهایی رو از دل صحبت درمیاره که توی بریف نوشته نشده.
گاهی بهترین ایده از یه جملهی ساده درمیاد:
«میخوام وقتی طرف بستهبندی رو میگیره، حس کنه یه هدیهست…»
هوش مصنوعی اینو نمیشنوه.
ولی من میشنوم، میفهمم، و طراحی میکنم.
وقتی یه طراحی انجام میدم، بهش فکر میکنم.
آیا ممکنه به کسی توهین بشه؟
آیا پیامم ناعادلانهست؟
آیا دارم فقط تبلیغ میکنم یا واقعاً دارم به مخاطب احترام میذارم؟
هوش مصنوعی فقط میسازه.
اما من مسئولم.
و این مسئولیت، طراحی رو انسانیتر، عمیقتر و ماندگارتر میکنه.
خلاقیت انسانی فرمولپذیر نیست.
یه وقت وسط راه رفتن، یه رنگ تو ذهنم میپره.
یه وقت با دیدن یه گل خشک، یه تایپفیس طراحی میکنم.
اینا تو دیتاست نیستن.
اینا تو ناخودآگاه، حس، و لحظههای تکرار نشدنی زندگیاند...
هوش مصنوعی ترکیب میکنه.
من خلق میکنم.
و حالا تو بگو
اگه اینا چیزهایی هستن که یه طراح واقعی داره و یه ربات نداره، برند تو به کدومش نیاز داره؟
اگه میخوای برندی بسازی که «فقط زیبا» نباشه، بلکه «واقعی، ماندگار و انسانی» باشه...
من، فاطمه حبیباللهی، میتونم کنارت باشم.
برای خلق برندی که فقط دیده نشه… بلکه حس بشه.
