امروز، یازدهمین روزیه که ارتباطمون با تمام جهان قطع شده. انگار تو یه جزیره دورافتاده گیر کردیم و از عالم و آدم بیخبر موندیم. اما اینا که اهمیتی نداره. مهم اینه همهچی گل و بلبله. مردم با حضور پررنگ خودشون مشت محکمی بر دهان آمریکا و اسرائیل کوبیدن و از آرمانهای انقلاب دفاع کردن که مبادا قطار پیشرفت ایران متوقف بشه. دشمن هم که طبق معمول شکست خورده. فقط یهذره مشکل اقتصادی وجود داره که اونم با کالابرگ ۷ دلاری حل میشه. اینترنت رو هم که بهخاطر خودمون قطع کردن. آخه ممکنه با اخبار جعلی، ما رو گول بزنن و خدای نکرده یادمون بره چقدر وضعیتمون خوبه.
حالا که فکر میکنم میبینم واقعا ما مردم ناشُکر و قدرنشناسی هستیم. آخه کجای دنیا انقدر به فکر مردمشون هستن؟
