الان که مینویسم صدای تحلیلهای نوین عزیزانی از اون طرف اتاق میاد، میگه که اره، منطقیه اینقدر تومن بده تا جنازه عزیزش رو بگیره!
اره خودشون گوه خوردن و رفتن، باید عین ما، در خونه رو میبستن بچه ها رو دعوا میکردن که بمونن خونه!
اره اینا جوونن و عقل ندارن، فکر میکنن با ریختن خونشون قراره چیزی درست بشه
اره مگه ما که رفتیم انقلاب کردیم، چی شد؟
در نهایت، اره! ما همه عاقلیم و شما همه احمق پر مدعای بیشعور!!
گاهی یه قصه دیگه هم هست...
اره! تو بی عرضه ای که هنوز ازدواج نکردی، اره تو هنوز یه سفر خارجی نرفتی، اره تو یه ماشین نخریدی و اره تو هنوز توی خونه پدر و مادرتی!
اره! واقعا زندگی مضخرفیه! من واقعا عصبانی و ناامیدم و به زور خودم رو زنده نگه داشتم، اگر به من بود میرفتم برای اعترضات به گرونی و برام مهم نبود از کدوم طرف تیر بخورم، فقط بمیرم و تموم! اما دردی که هست، درد مسئولیته که باید مسئولیتم رو به پایان برسونم و این درد داره که باید بپذیرم، خودم رو اروم کنم، اشکم رو پاک کنم و لبخند بزنم برای این زندگی مضخرف تا وقتی که قلبم از سنگینی مسئولیت روی دوشم اروم شه و بگه دختر! از الان میتونی با خیال راحت بمیری ...
