چند روز پیش بود که احتمال دادم اینترنت ها ملی میشه به مدیر سابقم پیام دادم، دستورالعمل رو بهش گفتم از کجا پیدا کنه و برای ایام قطعی اینترنت چکار کنن که کار نمونه...
توی این چند روز، همکارای قبلیم بهم زنگ زدن چون توی کار به چالش خورده بودن، ازم سوال میپرسیدن. فردی که جایگزین من بود، در دسترس بچه ها نبود و هیچ چک لیستی برای وقتی که نبوده تعریف نکرده! کار گیر میکرد و من دخالت میکردم که حل شه
فردی که جایگزین من شده اموزش ها رو ندیده و از من سوال میپرسید، بهش جواب میدادم تا مسئله حل شه...
و چقددددر دلم برای خودم میسوزه، این سطح از بی مسئولیتی برای من خیلی عجیبه. اینقدر راحت تیم رو رها کنی، کارها به امان خدا پیش بره و اعضای تیم استرس بگیرن که در شرایط ابهام وقتی مدیریت نیست باید چکار کنن!
و چقدر دلم میسوزه که من ادم بد قصه هستم و میمونم. چون بقیه براشون مسئولیت پذیری و چالشهای ریز تیم مهم نیست فقط براشون مهمه باهاشون خوب حرف بزنیم تا تن چون برگ گلشون ترک نخوره و اعصاب لطفیشون آزرده نشه؛ اما اینکه وظایفشون رو درست انجام بدن و باعث زحمت برای بقیه نشن اصلا مهم نیست...
این قلبم رو خیلی درد میاره. میدونم اونایی که من رو قضاوت کردن هیچ وقت این قصه ها رو متوجه نمیشن.
هیچ وقت نمیفهمن و همواره من بدم...
