ظاهراً خسته

به نام خدا
به قول سروش صحت که در کارگاه های نویسندگی اش میگفت دست به قلم ببر و هر چه بر ذهن می آید بنویس حتی اگر نمیدانستی چه بنویسی همان ندانستن را مطلع متن قرار بده من هم نمی دانم را مطلع متن خود میکنم...

نمیدونم نمیدونم نمیدونم از کجا باید شروع کرد اصلا کی باید شروع کنه امروز خسته تر از قبل و هر روز خسته تر از دیروز هستم صد و هفتاد و خورده ای روز به کنکور فرهنگیان و دویست و خورده ای روز به کنکور اصلی مونده هیچ کاری نکردم و مثل خر در گل فرو رفتم،هر چه دست و پا میزنم بیشتر فرو میرم هر روز ذوق شعری  کور تر میشه هر روز بیشتر شعر هام رو میخورم تا  روی کاغذ نیان از انسان هایی  که دوستشون دارم دورم و نمیتونم ببینمشون همچی مثل یک بنده که انگار بعد از اون کنکور لعنتی باز میشه اما من خسته تر از اونم که تا اون روز قدم بر دارم خسته تر از اونکه حتی بهش فکر کنم من درس رو دوست دارم رشته انسانی رو هم با علاقه اومدم اما هر روز بیشتر احساس میکنم این کتاب ها اشتباهه و علوم انسانی به شدت رو به زواله علوم انسانی واقعی رو باید در دانشگاه دنبال کرد.

نمیدونم نمیدونم نمیدونم
این هم شعر آخری که از دریاچه شور ذهنی که به مَثَل ارومیه داره  خشک میشه صید کردیم

زمانی کور بودم 
ندیدم روی ماهت را
زمانی خواب بودم
نخواندم
فریب در نگاهت را
نخواندی
شعرهایم را
ندیدی غصه هایم را
من اینجا کور و کر بودم
تو نشنیدی صدایم را
صدای چنگ از دستان
صدای خون در رگها
تو نشنیدی...
نفهمیدی
که خون گشته تمام
خط به خط
داستان های من؟