در فضای کسبوکار، بهویژه در اقتصادهای پرریسک، شرکتهای صوری و بهتبع آن مدیرعاملان صوری یکی از جدیترین تهدیدها برای سرمایهگذاران، شرکای تجاری و حتی مدیران سالم هستند. مدیرعامل صوری فردی است که نام او بهصورت رسمی در اسناد ثبت شده، اما قدرت تصمیمگیری، مالکیت واقعی یا مسئولیت عملیاتی در شرکت ندارد و صرفاً نقش پوششی ایفا میکند.
یکی از نشانههای اصلی مدیرعامل صوری، عدم تناسب بین جایگاه حقوقی و توان مالی یا مدیریتی فرد است. مدیری که سابقه حرفهای، دانش تخصصی یا توان مالی متناسب با حجم فعالیت شرکت ندارد، معمولاً انتخاب نشده تا شرکت را اداره کند، بلکه برای پنهانسازی مالک واقعی یا کاهش ریسکهای حقوقی به کار گرفته شده است.
نشانه مهم دیگر، نبود اختیار واقعی در امضای قراردادها و تصمیمهای کلیدی است. در این موارد، مدیرعامل برای هر تصمیم مهم نیازمند تأیید افراد یا نهادهایی خارج از ساختار رسمی شرکت است. همچنین تغییرات مکرر مدیرعامل، نبود دفتر کار مستقل، ناآشنایی با جریانهای مالی شرکت و ناتوانی در پاسخگویی شفاف به پرسشهای حقوقی یا مالی از دیگر علائم هشداردهنده محسوب میشوند.
شناسایی مدیرعامل صوری پیش از ورود به هرگونه همکاری یا قرارداد، یک اقدام پیشگیرانه استراتژیک است. نادیده گرفتن این نشانهها میتواند منجر به درگیریهای حقوقی، عدم وصول مطالبات و آسیب جدی به اعتبار حرفهای شود. در نهایت، هر شرکت سالم باید مدیری پاسخگو، شفاف و دارای اختیار واقعی داشته باشد؛ در غیر این صورت، ریسک همکاری بهطور معناداری افزایش مییابد.
